Uncategorized

#JEC Chapter 2 Part 7

Previous: #JEC Chapter 2 Part 6

 

অৰ্ণৱৰ ওচৰত এবাৰ ধৰা দিলে তুমি অাৰু কেতিয়াও আঁতৰি যাব নোৱাৰিবা।
:মানে?
:মানে তুমি তাক আগতে জানি লোৱা ভালকৈ,আমাৰ আউল লগা জীৱন দুটাৰ বিষয়ে।
:কৈ যাওক, মই শুনি আছো।
:এইখন মোৰ দেউতাৰ ঘৰ, হাঁহি কান্দোন, পোৱা নোপোৱা, ৰাগ বিৰাগ সকলোৰে সাক্ষী এই ঘৰখন। মা দেউতা অাৰু মোৰ সপোনৰ ঘৰ। মোৰ দেউতা আছিল সেই সময়ৰ অসমৰ ভিতৰতে বিখ্যাত উকীল, লগতে ককাৰ দিনৰে চাহৰ বাগানখনো চলাইছিল তেওঁ। সমাজৰ এজন আদৰণীয় ব্যক্তি, উদাৰ মনোভাৱৰ। তেতিয়াৰ দিনতে মোক শ্বিলঙৰ Lady Keane কলেজত পঢ়িবলৈ পঠাইছিল দেউতাই । গ্ৰেজুৱেচনৰ পাছত ময়ো দেউতাৰ পথ অনুকৰণ কৰি law পঢ়িলো। মোৰ যেনেকৈ মন যায় তেনেকৈয়ে জীয়াই থকাৰ সম্পুৰ্ণ স্বাধীনতা দিছিল দেউতাই। সময়তকৈ বহুত আগবঢ়া আছিল তেখেতৰ মনোভাৱ।দেউতাৰ লগত বাগান চাইছিলো মই, মোৰ কথামতেই দেউতাই নতুন ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিছিল, মুঠতে কোনোদিনেই মই ছোৱালী, ঘৰৰ ভিতৰত থকা উচিত, এনেকুৱা একোৱেই ফিল হোৱা নাছিল।
কিন্তু সেই সময়ৰ সমাজ ব্যৱস্থাৰ কথা দেউতাই নাভাবিলেও মায়ে ভাবিছিল, বাৰে বাৰে মোক বিয়া দিৱলৈ দেউতাক কৈছিল।প্ৰথমতে মান্তি হোৱা নাছিলো যদিও পৰিয়ালৰ সকলোৰে কথামতে মইয়ো বিয়াত সন্মতি দিলো। দেউতাৰ বন্ধু পুত্ৰৰ লগত সম্পৰ্ক কৰাৰ কথা ওলাল, মইয়ো সন্মতি দিলো, অৰ্ণৱৰ দেউতাকক প্ৰথম লগ পাইয়ে ভাল লাগিছিল, সৱল ব্যক্তিত্বৰ এজন নম্ৰ মানুহ। শ্ৰদ্ধা ওপজিছিল প্ৰথম দেখিয়েই।লাহে লাহে কথা আগবাঢ়িল। শহুৰ শাহুৰ মই বৰ মৰমৰ হৈ পৰিছিলো, গোস্বামী বংশৰ একমাত্ৰ ছোৱালীক বোৱাৰী হিচাপে পাই তেওঁলোক সুখী হৈছিল। মোৰ শহুৰে দেউতাৰ লগত ব্যৱসায়িক সম্পৰ্ক আৰু টনকিয়াল কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল।
বিয়াখন খুব ধুমধামেৰে হৈ গৈছিল, সকলো সুখী আছিল, বিশেষকৈ মোৰ দেউতা। বিয়াৰ পিছৰ সময়খিনি সপোনৰ দৰে ধুনীয়া আছিল। আমাৰ এখন সৰু সুখৰ সংসাৰ হল। অৰ্ণৱৰ দেউতাকক পাই মই ধন্য হৈছিলো। মোৰ আধৰুৱা পঢ়া তেওঁৰ বাবেই বিয়াৰ পাছত সম্পুৰ্ণ কৰিছিলো। মোৰ প্ৰতিটো সৰু সৰু কথাৰ খেয়াল ৰখা এজন খুব সুন্দৰ মনৰ মানুহ আছিল মোৰ স্বামী। তেওঁৰ সকলো কামত মোৰ উপদেশ, সহায় বিচাৰিছিল, আমি ইজনে সিজনৰ হাত ধৰি খোজ দিছিলো। বিয়াৰ প্ৰায় দুটা বছৰৰ পাছত আমাৰ মাজলৈ অৰ্ণৱ আহিল। দুয়োটা পৰিয়ালত আনন্দৰ উৎসৱ। অৰ্ণৱ দুয়োখন ঘৰৰে নয়নৰ মণি আছিল। মই দুগুণ সুখী হৈছিলো। অৰ্ণৱৰ দেউতাক অাৰু মই যেন অাৰু ভাল পাবলৈ লৈছিলো ইজনে আনজনক। কিন্তু সেই মধুৰ সময় বেছিদিন নাথাকিল।
মানুহগৰাকী আকৌ মৌন হৈ পৰিছে, চেপি ৰাখিছে ওলাই আহিব খুজা কান্দোনটো।
:এদিন ৰাতি হঠাৎ মোৰ স্বামীলৈ এটা ফোন আহিল, বাগানৰ শ্ৰমিকে আন্দোলন কৰিছে, মেনেজাৰে চম্ভালিব পৰা নাই। বাহিৰত তেতিয়া ধুমুহা বৰষুণ, মই বাৰে বাৰে মানা কৰিছিলো তেওঁক, মোৰ মনে আহিবলগীয়া অভিশপ্ত সময়ৰ উমান চাগে আগেয়েই পাইছিল, অৰ্ণৱেও দেউতাকৰ চোলাটোত ধৰি কান্দিছিল নাযাবা বুলি। মাথোঁ এঘন্টাতে ঘূৰি আহিম বুলি কোৱা মানুহজন দুটা দিনৰ পিছত ঘূৰি আহিছিল, বগা কাপোৰেৰে শৰীৰটো ঢাকি।
মই…

অাৰু কব পৰা নাই মানুহগৰাকীয়ে, চকুৰ পানী ধাৰাসাৰে বৈ আহিছে, হয়তো বহুদিন চেপি ৰাখিছিল এই কান্দোন, চকীখনৰ পৰা উঠি গৈ তেখেতৰ কাষতে বহিলো, কি কৰিম ভাবি পোৱা নাই, তেওঁৰ হাতখনৰ ওপৰত মোৰ হাতখন থৈ মাথোঁ বুজাব বিচাৰিলো তেওঁৰ দুখৰ গভীৰতা মই বুজিছো।
:মই পাগল হৈ গৈছিলো আস্থা, অৰ্ণৱে একোৱেই বুজা নাছিল তেতিয়া। পুলিচৰ অনুসন্ধানত গম পাইছিলো তেওঁক বহুদিন আগৰপৰাই কোনোবাই ফোন কৰি ধন দাবি কৰি আছিল, সেইদিনাও তেনেকুৱা কিবাই হৈছিল, কিন্তু মোক সেই বিষয়ে একো কোৱা নাছিল তেওঁ। আজিও নোলাল তেওঁৰ হত্যাকাৰী কোন আছিল। কাগজে পত্ৰই তেওঁৰ মৃত্যুক লৈ নতুন নতুন কাহিনী ওলাল, পৰকীয়া প্ৰেমৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বানিজ্যিক লোকচানলৈকে। মোকো সাঙুৰি লোৱা হল, হত্যাকাৰী বুলি সন্দেহ কৰি অবৰ্ণনীয় মানসিক অত্যাচাৰ চলোৱা হল। অৰ্ণৱৰ মুখলৈ চাই সকলো পাহৰিলো, মৰি মৰিও জীয়াই থকাৰ বাবে সাজু হলো, কিন্তু সেইয়াও হৈ নুঠিল।

:কিয়???
:তাৰ পাছতহে মই মানুহ চিনি পালো বুজিছা। বেলেগৰ কথা বাদেই দিলো, মোৰ নিজৰ শহুৰ শাহুৱে সন্দেহ কৰিবলৈ ললে, মানুহৰ কথাত বিস্বাস কৰি অৰ্ণৱক মোৰ পৰা কাঢ়ি নিলে, মোৰ কোনো কথাই নামানিলে, মা দেউতাও তেওঁলোকৰ ভৰিয়ে হাতে ধৰি কাবৌ কোকালি কৰিলে, কিন্তু তেওঁলোকৰ মন গলাব নোৱাৰিলে। অবুজন শিশু এটাক মাকৰ বুকুৰ মাজৰপৰা কাঢ়ি নি তেওঁলোকে কি সুখ পালে নাজানো। আইনৰ সহায় লৈও ঘূৰাই আনিব নোৱাৰিলো অৰ্ণৱক, ওলোটাই মোকহে দোষী সাব্যস্ত কৰা হল। লাহে লাহে মই ডিপ্ৰেছনত ভুগিবলৈ ধৰিলো, অৰ্ণৱক এবাৰ চাবলৈ তেওঁলোকৰ ঘৰৰ বাহিৰত ৰৈ ৰৈ থাকো। কিন্তু মোৰ সেই পাগলামী বোৰে অৰ্ণৱৰ হে অপকাৰ কৰিলে। মই যাতে তাক লগ কৰিব নোৱাৰো, তাৰ বাবেই সাত বছৰীয়া লৰাটোক নি দিল্লীৰ কোনোবা International স্কুলত নাম লগাই দিলে, হোষ্টেলত থকাৰ ব্যবস্থাও কৰিলে। একো বুজি নাপায় তেতিয়া অৰ্ণৱে, ককাক অাৰু খুড়াকে মোৰ লৰাটোৰ সৰু কালটো শেষ কৰি পেলালে। সকলো আপোন মানুহৰপৰা আতঁৰত থোৱা হল তাক, মই লগ পাওঁ বুলি স্কুলৰ বন্ধত অসমলৈ আহিবলৈও দিয়া হোৱা নাছিল , হোষ্টেলৰ আয়াৰ ওচৰতে থাকে। মই খবৰ পাইছিলো প্ৰায় তিনি চাৰি বছৰৰ পাছত। তাক লগ কৰিবলৈ দিল্লী পাইছিলোগৈ, কিন্তু অৰ্ণৱ তেতিয়ালৈ মোৰ অৰ্ণৱ হৈ থকাই নাছিল, ১১ বছৰীয়া লৰাটো যেন বয়সতকৈ বহুত বেছি ডাঙৰ হৈ গৈছিল, মোৰ সৈতে কথা পতাৰ কোনো ইচ্ছা নেদেখিলো মই, ঘৰলৈ নাহোঁ বুলি একে আষাৰেই কৈ দিছিল। বেছি জোৰ কৰিলে security মাতিম বুলি মোক ধমকি দিছিল সি। মুখত এটাও অসমীয়া কথা নুশুনিলো তাৰ, নিজৰ ভাষা,নিজৰ ঠাই, আপোন মানুহ,এই সকলোবোৰৰ পৰা বহুত দূৰলৈ গুছি গৈছিল মোৰ বাবা। শিল হৈ গৈছিলোঁ তাৰ কথাবোৰ শুনি, মোৰ অৰ্ণৱ কেনেকৈ ইমান সলনি হৈ গৈছিল বুজি নাপালো, মোৰ প্ৰতি থকা ঘৃণাৰ ভাব তাৰ প্ৰত্যেকটো কথাতে স্পষ্ট হৈ ওলাই পৰিছিল, সেইদিনা আকৌ এবাৰ মৃত্যু হৈছিল মোৰ। দিল্লীৰ পৰা এজনী বেলেগ অনুৰাধা হৈ ঘূৰি আহিছিলো।

মোৰ হাতখন চেপাঁ মাৰি ধৰিলে তেওঁ, খং দুখ অভিমান স্পষ্ট হৈ পৰিছে ৰঙা পৰি যোৱা মুখ খনত।

:কিন্তু মোৰ দে্উতাই মোক হাৰিবলৈ নিদিলে, আকৌ আৰম্ভ কৰিলো মোৰ জীৱন, এই লেতেৰা সমাজখনক বুঢ়া আঙুলি দেখুৱাই কেৱল কামত ব্যস্ত হৈ পৰিলো, দেউতাক ব্যৱসায়ত সহায় কৰিবলৈ ললো, তেতিয়াই আমাৰ ঘৰলৈ আহিছিল ৰেজিয়া, দেউতাৰ অতি বিস্বাসী কৰ্মছাৰী আহমেদৰ পত্নী ।গাৱঁৰ পৰা নিজৰ লৰা ছোৱালীৰ সইতে গুচি আহিছিল আমাৰ ঘৰলৈ। ৰেজিয়াৰ মাজত মই মোৰ নিজৰ ভণ্টি এজনী বিচাৰি পাইছিলো, খুলি কৈছিলো সকলো কথা, কান্দিছিলো তাইৰ কোলাত মূৰ থৈ। ৰেজিয়াৰ ডাঙৰ লৰাটো প্ৰায় অৰ্ণৱৰ সমবয়সীয়া, তাকে অৰ্ণৱৰ নিচিনাকৈ মৰম কৰিছিলো। এদিন ৰেজিয়াই কলে..
:বাইদেউ, ই আপোনাৰ লৰা বুলিয়েই ভাবিব, মোক ভগৱানে তিনিটা লৰা ছোৱালী দিলে, আপোনাক এটা দি কাঢ়ি লৈ গল, আপুনি মন্ বেয়া নকৰিব। মোৰ লৰা আপোনাকে গতালো আজিৰপৰা, চাব অাৰু আপুনিয়েই।

মৰি যোৱা মমতা জাগি উঠিছিল মোৰ, ৰেজিয়াৰ ডাঙৰ লৰাক নিজৰ কৰি ললো, বংশৰ নাম দিলো, ৰেজিয়াই নিজেই তাৰ নতুন নাম এটাও দিলে। উৎপল। চিনি পোৱা নহয়।

:উৎপল দা…??????
আগলৈ…..

 

If you want to be notified as soon as the next post released, follow me in facebook

Advertisements
Uncategorized

#JEC Chapter 2 Part 6

Previous: #JEC Chapter 2 Part 5

 

পৰীক্ষা শেষ হল, ওলাই আহিয়েই টিনাৰ উৎপাত ওলাই যাবই, গড় আলিৰ ফুচকাৱালা কেইজনক হেনো তাই সপোনতে দেখিছে। গতিকে অাজি যাবই। মই নাযাঁও বুলি কোৱাত গোটেইকেইজনী জকজকাই উঠিল। নিশা অাৰু অনুৰাগ বেলেগকৈ যাব। মই টিনা অাৰু ৰাজী যাম একেলগে। উপায় নাপায় ওলালো যাবলে।
গেটৰ সন্মুখত অটৰ কাৰণে ৰৈ আছো। যতে বাঘৰ ভয় তাতে ৰাতি হয়। ওছৰৰ দোকানখনত অৰ্ণৱ অাৰু উৎপল দাদা। মোক দেখি ওচৰ চাপি আহিল।
:কাইলৈ ৰেডি থাকিবা।
:নোৱাৰিম।
:Its not a request, its an order from your senior.
:কিন্তু..
:Shhh.. Be ready. মই ১০ টাত আহিম।
:…
:এতিয়া কত যোৱা?
:টাউন।
:কি কাম আছে?
:মই আপোনাক সোধো নেকি এইবিলাক?
খং উঠি আহিল, মোৰ কথা শুনাৰ ধৈৰ্য্য নাই, কাইলৈ কিয় যাব নোৱাৰোঁ সেইতো কোৱাৰ সুযোগেই নিদিলে। মোক আকৌ কলৈ যাম, কিয় যাম সব সোধে। মূৰটো গৰম হৈ যায়।
:Dont you dare talk to me like that Astha.
ৰঙা চকুকেইটা বেছি দেৰি চাই থাকিব নোৱাৰোঁ। ভাগ্য ভাল অট এখন আহি পালেহি, দৌৰি গৈ উঠিলোগৈ।
:কাইলৈ আমাৰ পোৱালিৰ first date, মইতো ভাবিয়েই পাগল হৈ গৈছো। কি পিন্ধিবি ক না ক না।
মোৰ ভয়তে অবস্থা বেয়া এইজনীৰ আকৌ কাপোৰ লৈ হে চিন্তা। মনে মনে আছো।
দুয়োজনীৰ লগত দোকানে দোকানে ঘূৰি শেষত বিউটি পাৰ্লাৰ এখনত বহিলোগৈ। এতিয়ালৈকে মই থ্ৰেডিং কৰাই পোৱা নাই। আজি দুয়োজনীয়ে হেঁচা মাৰি ধৰি কৰাইহে এৰিলে। বিষত থাকিব পৰা নাই। ৰঙা হৈ ফুলি গৈছে। তাৰ পিছতো নেৰিলে। নতুন ৰূপ এটা লৈ হোষ্টেল পালোহি। কিবা নিজকে বেলেগ বেলেগ দেখিছো, অলপ ডাঙৰ ডাঙৰ। ভাগৰে হেঁচা মাৰি ধৰিছে, তাৰ ওপৰত কাইলৈ কি হয় ঠিক নাই। মুখ হাত ধুই বিচনাত পৰি মালৈ ফোন কৰিলো। অৰ্ণৱৰ মাকে যে লগ কৰিব বিচাৰিছে সেইয়াও কলো। বহুত সময় মনে মনে থাকি মায়ে উত্তৰ দিলে। লগত নিশাকে লৈ যাবি। ডাঙৰ মানুহ এগৰাকীয়ে কিবা কব খুজিছে যেতিয়া শুনি ল। মাৰ সঁহাৰি পাই সকাহ পালো।
নিশাৰ আগত সকলো খিনি কলো, তাইয়ো লগত যাবলৈ মান্তি হল। বাৰে বাৰে বুজাইছে মোক ভয় নাখাবলৈ। অৰ্ণৱৰ ৰঙা চকুকেইটা মইহে চাব লাগিব। অাজি সপোনতো আহি মোক গালি পাৰিব মই জানো। কম্বল খন টানি শুই পৰিলো।

:উঠ আস্থা, কিমান শুই থাক অাৰু, ফোনটো বাজি অাছে তোৰ।
ৰাতি পুৱালে তাৰমানে, হে ভগৱান নটা বাজিলে। ফোনটো চালো, অৰ্ণৱৰ মিছ্দ কল এসোপামান। মাকেও ফোন কৰিছিল। প্ৰথমতে তেখেতক ফোন কৰিলো, নিশা যে লগত যাব কলো। এঘাৰমান বজাত লৈ যাবহি বুলি কলে।এইবাৰ অৰ্ণৱলৈ ফোন কৰিলো।
:ফোন কিয় উঠোৱা নাছিলা?
:শুই আছিলো।
:You have only one hour. Be ready.
:মই নোৱাৰিম আপোনাৰ লগত যাব।
:and why ?
: আপোনাৰ মায়ে মোক অাজি লগ কৰিব বিচাৰিছে।
:…
:শুনিছে নে? হেল্ল ‘?
:কিয় লগ কৰিব খুজিছে?
:সেইতো কোৱা নাই।
:তুমি যাবা?
:হমম।
:মোক এবাৰ সুধি চোৱা জৰুৰী নাছিল?
:মানে?
:You should have asked me once. Do as per your wish.
:মই কালি কম ভাবিছিলো, আপুনি হে..
:Cut the crap Astha. Leave it.
ফোনটো কাটি দিলে। এইবাৰ ভালকৈয়ে জগৰ লাগিল গম পালো, কিন্তু ইমানকৈ খং উঠিব লগীয়া কি হল বুজি নাপালো।ভাবি নাথাকো, সোনকালে গা ধুই ওলাব লাগে।একেবাৰে নতুন চুৰিদাৰ এযোৰ উলিয়াই লৈছো, নেভী ব্লু কালাৰৰ। চুলিখিনিও ধুব লাগিব।
ঠিক এঘাৰ বজাৰ লগে লগে তেওঁৰ মাকে ফোন কৰিলে, ওলাই আহি দেখো হোষ্টেলৰ সন্মুখত ৰৈ আছে, গাড়ীৰ পৰা নামি অলপ আগবাঢ়ি আহিল। মই তেতিয়াও মূৰত টাৱেলখন মাৰিয়েই থৈছো, চুৰিদাৰ যোৰ পিন্ধি বাথৰূমৰ পৰা ওলোৱা ভাগেই বাৰাণ্ডা পালোহি। মোক দেখি হাঁহিলে।
:মই ৰৈছো, তুমি ভালকৈ ready হৈ আহা।
অলপ সময় পাছত নিশাৰ লগত ওলাই আহিলো, অৰ্ণৱৰ মাকে গাড়ীৰ পিছফালৰ দুৱাৰ খুলি দি নিজে ড্ৰাইভিং ছিটত বহিল।
:আস্থা, বাবাক ফোন কৰাচোন।
:বাবা?
:Sorry, অৰ্ণৱক।
আচৰিত হলো, তেখেতে নিজে কিয় ফোন কৰা নাই, মোক কিয় কৈছে!
কেইবাবাৰো ৰিং কৰি কৰি বন্ধ হৈ গল, তেওঁ ফোন নুঠালে।
:থাকক দিয়া।
গোটেই ৰাস্তাটো তেখতে নিশা অাৰু মোৰ লগত কিবা কিবি কথা পাতি আহিল, মানুহগৰাকী ইমান মৰমীয়াল, অৰ্ণৱ বাৰু এখেতৰে সন্তান হয় নে? ইমান ভাল মানুহগৰাকীৰ ইমান খঙাল পুতেক হব পাৰে জানো।
:এইটোয়ে আমাৰ ঘৰ।
প্ৰকাণ্ড গেটখন মানুহ এজনে খুলি দিলে, গাড়ীখন গেটৰ ভিতৰলৈ ভৰাই তেখেতে চাবিটো মানুহজনক দি আমাক ঘৰৰ ভিতৰলৈ লৈ গল। খুব সুন্দৰকৈ সজোৱা ড্ৰয়িংৰুমটো, এটা এটা বস্তু যেন বাচি বাচি আনি সজাই থৈছেহি ইয়াত। এটা বগা ৰঙৰ চফা, এনেকুৱা লাগে বহিলে লেতেৰা হৈ যাব। বেলেগ বেলেগ ধৰণৰ বহুত indoor plant, বেৰত কেইবাখনো ফটো কিন্তু অৰ্ণৱৰ এখনো নাই। আমাক বহিবলৈ কৈ তেখেতে ভিতৰলৈ সোমাই গল। অলপ পাছত এগৰাকী অলপ বয়সীয়াল মহিলা হাতত এখন ট্ৰে অাৰু দুগিলাছ juice লৈ ওলাই আহিল।
:আস্থা তুমি নেকি?
:হয়।
:এইয়া ৰেজিয়া, মোৰ লগৰী বুলিয়েই ভাবিব পাৰা।
অৰ্ণৱৰ মাকে ওলাই আহি আমাক চিনাকি কৰাই দিলে। মোৰ ফালে এনেকৈ কিয় চাই অাছে বাৰু, নিশাই টেপেৰ টেপেৰ কথা আৰম্ভ কৰিলেই, মইহে মুখেৰে একো মাতিব পৰা নাই।
:আস্থা, তুমি অলপ মোৰ লগত আহাঁচোন, নিশা তুমি বহাচোন,বেয়া পাবা নেকি?
:তুমি মোৰ লগত পাকঘৰলৈকে বলা।
নিশা ৰেজীয়া বাইদেউৰ লগত চিধাই পাকঘৰ পালেগৈ, ইম্মান সোনকালে মিলি যাব পাৰে এইজনী, মইহে কিবা ভূতৰ নিচিনাকৈ থাকো।
ড্ৰয়িংৰুমটোৰ ভিতৰতে থকা চিৰিয়েদি ওপৰলৈ উঠি গলো, আগে আগে অৰ্ণৱৰ মাক, পাছে পাছে মই। বুকুখন ধক ধক কৰিছে।
:এইটো মোৰ ৰূম, বহা।
বিছনাখনৰ ওচৰতে থকা সৰু চোফাখনত বহিলো, তেখেত বিচনাখনৰ চুক এটাত মোৰ মুখা মুখি কৈ বহিল। মন কৰিলো, বিচনাৰ ওচৰত এখন ডাঙৰ photo, চাৰি পাঁচ বছৰীয়া লৰা এটাৰ, অৰ্ণৱ যেনেই লাগিল দেখাত। কিন্তু মৰমলগা হাঁহিটো দেখি নহয় যেনো লাগিল।
:বাবাই তোমাক নিজৰ বিষয়ে কিবা কৈছে নে?
:ওহোঁ।
:তুমি তাৰ বিষয়ে কি জানা?
:মানে?
:তুমি তাক ভাল পোৱা?
:হমম।
:কষ্ট পাবা তুমি আস্থা, মই তোমাৰ বিষয়ে সকলোবোৰ জানো, তুমি মৰমৰ বাহিৰে একো দেখা নাই জীৱনত, কিন্তু অৰ্ণৱৰ পৃথিৱী খন বৰ অন্ধকাৰ, তোমাক মই জানি বুজি কষ্ট দিব নোৱাৰোঁ। খঙত অৰ্ণৱে সকলো শেষ কৰি দিব পাৰে, তোমাকো কষ্ট দিব নিজেও কষ্ট খাব, তুমি তাক নাজানা কিন্তু মই জানো, সি তোমাক কিয় ভাল পায়।
:কিয়?
:তোমাক যেতিয়া সি প্ৰথম বাৰ তোমাৰ দেউতাৰ লগত কলেজত দেখিছিল, দেউতা অাৰু তোমাৰ মৰম দেখি তাৰ হিংসা হৈছিল, তোমাক যে সকলোয়ে মৰম কৰে, তাৰো মন যায় তোমাক মৰম কৰিবলৈ, তোমাৰ মৰমৰ ভাগ লবলৈ। তাৰ খং জেদ সকলোবোৰ তুমি যে সহি থাকা, সি ভাবে তুমি দুৰ্বল, জোৰ কৰি তোমাক ভাল পাব বিচাৰে সি, জোৰ কৰি তোমাৰ ভাল পোৱা আদায় কৰিবও খোজে। মৰম নোপোৱা মানুহবোৰে যেতিয়া কৰবাত ইমান মৰম একেলগে দেখে, তেতিয়া ভিতৰত শুই থকা মৰম আকলুৱা শিশু বোৰ সাৰ পাই উঠে। অৰ্ণৱৰ লগতো সেয়াই হৈছে, তোমাৰ মাজত সি নোপোৱা মৰমৰ ভাগ বিচাৰিছে।
:মই ঠিক বুজি পোৱা নাই আপুনি কি কব বিচাৰিছে, অৰ্ণৱ অাৰু মই এতিয়াও ইজনে সিজনক জানিবলৈ বাকী অাছে, কিন্তু আজিলৈকে যিমান খিনি বুজি পাইছো বহুত মৰম, বহুত ভালপোৱা তেওঁৰ মাজতো আছে, যিটো অদ্ভুত খং এটাৰ আৰত লুকাই থাকে।
:সেই খংটোৰ কাৰণ তুমি জানানে?
:নাজানো।
:মই,মোৰ বাবেই সি এনেকুৱা হল, কিন্তু জানি বুজি মইয়ো একো পাপ কৰা নাছিলো, সমাজে দিয়া কিছুমান অপবাদে আমাৰ দুয়োটাৰে জীবন অন্ধকাৰ কৰি পেলালে। তোমাক সেইবিলাক মই কব নিবিছাৰো, কোনোবাই মোক বা মোৰ সন্তানক পুতৌ কৰি ভাল পোৱা দিয়ক সেয়া মোৰ ভাল নালাগে। অৰ্ণৱেও নিবিচাৰিব তুমি তাক তেনেকৈ ভালপোৱা দিয়াটো।
:পুতৌ? ভালপোৱা হৈ যায়, হিছাপ নিকাছ কৰি কৰা নাযায়, অৰ্ণৱৰ অতীত জনাৰ আগতেই মই তেওঁক ভাল পাইছিলো,মানুহৰ বৰ্তমানক মই বিচাৰ কৰো, অতীতক নহয়।
কত ইমান সাহস পাইছো নাজানো, কিন্তু তেখেতৰ কথাৰ উত্তৰ নিদিয়াকৈ থকা নাই, মনত যি ভাবিছো কৈ দিছো।
:জানিব খুজিছা তাৰ বিষয়ে?
:সেইতো আপুনি বিচাৰ কৰি চাওক, যদি মই কথাবোৰ জনাটো উচিত বুলি ভাবে, মই নিচ্ছয় শুনিম।
:কম, সকলোবোৰ খুলি কম তোমাক, কিন্তু কথাবোৰ জানি তুমি যেন মোক ভুল নুবুজা।
:মই বহুত কথাই বুজি নাপাও, কিন্তু আপোনাক বুজিবলৈ চেষ্টা কৰিম।
:চন্দ্ৰ মোহন গোস্বামীৰ নাম শুনিছা?
:শুনিছো মাহঁতৰ মুখত।
:মোৰ দেউতা, মই তেখেতৰ একমাত্ৰ ছোৱালী আছিলো, ঘৰৰ আলসুৱা, তোমাৰ দৰে, কিন্তু অাজি মই যত আছো, সেইটো মই মোৰ ছোৱালী কালত কল্পনা কৰিবও পৰা নাছিলো। সেইকাৰণে কৈছো তোমাক, আকৌ এবাৰ ভাবি চোৱা, অৰ্ণৱৰ ওচৰত এবাৰ ধৰা দিলে তুমি অাৰু কেতিয়াও আঁতৰি যাব নোৱাৰিবা।

আগলৈ…

 

If you want to be notified as soon as the next post released, follow me in facebook

Uncategorized

#JEC Chapter 2 Part 5

Previous: #JEC Chapter 2 Part 4

সেই বিশেষ দিনটো মোৰ বাবে যিমান ভাল লগা হব লাগিছিল, সিমান নহল। কিবা এটা অপৰাধবোধে বাৰে বাৰে আমনি কৰে, মাৰ মুখ খন মনত পৰিলেই অৰ্ণৱৰ বুকুৰ মাজত কুচি মুচি সোমোৱা মই জনী উচপ খাই উঠো, নোহোৱা কৰি দিব বিচাৰোঁ সেই সময়খিনি। লাজ, ভয়, অনুশোচনাত বাৰুকৈয়ে দগ্ধ হৈছো। তেওঁৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ লৈছো আজিকালি, ফোনত কথা পাতিব বিচাৰিলেও পঢ়িবলৈ অাছে বুলি কাটি দিওঁ, তেওঁৰ খং উঠে, কিন্তু একো নকয়। এইকেইদিন যিমান পাৰো সোনকালে কলেজৰপৰা ওলাই আহোঁ, পৰীক্ষাৰ ওচৰ চপা বাবে ক্লাছবোৰো কমকৈ হৈছে। বাইদেউৰ দোকানলৈকো ওলাই নোযোৱা হলো।মুঠতে মই যেন নিজৰ পৰাই পলাই ফুৰিছো। অাজিও নিশাক নোকোৱাকৈয়ে ক্লাছৰপৰা ওলাই আহিলো, আজিকালি অনুৰাগ অাৰু নিশা প্ৰায়ে কথাত মচগুল হৈ থাকে, তাহাঁত দুটাৰ মাজত সোমাবলৈ মন নাযায়। কিবা মৰমলগা চৰাই পোৱালিৰ দৰে দুইটা, নিজৰ পৃথিবীত ব্যস্ত।অনুৰাগে নিশাৰ কাৰণে ৰুমত মেগী বনাই টিফিনত লৈ আহিছিল। কথাটো ক্লাছত ওলাই পৰিল, দুইটাকে গোটেইবোৰে বেৰি লৈ জোকাইছে। অলপ দেৰি সেইখিনিতে ৰৈ থাকি গুচি আহিলো। হোষ্টেলৰ ওচৰ পাই দেখো অৰ্ণৱ আগৰেপৰাই ৰৈ অাছে, দুপৰীয়া সময়। নেদেখাৰ ভাও জুৰি আঁতৰি যাব খুজিলো।
:Enough Astha.
ৰৈ গলো, বাইকখনৰ পৰা নামি দপদপাই মোৰ ওচৰ পালেহি।
:What the hell are you doing miss Astha?
:কি কৰিলো?
:Oh really, you don’t even know? Why are you ignoring me like this?
:Exam পাইছেহি, সেইকাৰণে।
গোকাট মিছা কথা এটা কৈ দিলো, তেওঁৰ অাৰু বেছি খং উঠিছে।
:Don’t lie.
:সঁচাকে কৈছো।
:You need time? To think about us again? Tell me clearly Astha. I am really irritated with your behaviour.
মনে মনে আছো, মোৰ মনত কি চলি অাছে তেওঁক বুজাব নোৱাৰো মই। তেওঁৰ প্ৰতি মোৰ মনত কি অাছে সেয়া মই দুনাই বিচাৰ কৰি চোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই, কিন্তু মা দেউতাৰ কথা ভাবিলে যি অপৰাধ বোধ হয় সেয়া মই কেনেকৈ বুজাওঁ।
:Answer me damn it.
উচপ খাই উঠিলো।
মোৰ চলচলীয়া চকু কেইটা দেখি তেওঁ আচৰিত হল।হয়তো অলপ বিৰক্তও হৈছে।
:Okay, finish your exam, we seriously need to talk Astha.
দৌৰি গুচি আহিলো ৰূমলৈ, দৰজাখন বন্ধ কৰি বিচনাতে পৰি দিছো। এনেতে ফোনটো বাজিল।
:My Jacket.
তেওঁৰ জেকেট টো এতিয়াও মোৰ ওচৰতে অাছে, ঘূৰাই দিয়া হোৱা নাই। আজিকালি গুলোৰ ঠাইত এইটো থাকে শোৱাৰ সময়ত। কেনেকৈ ঘূৰাই দিওঁ।
:পিছত দিম।
:what??? Are you mad Astha, you don’t want to talk, don’t want to meet, don’t wanna see me, then y u need that.
:সৱ কথাৰে উত্তৰ নাই মোৰ ওচৰত।
:You are just impossible.
কাটি দিলো ফোনটো। জেদ মোৰো আছে, নিদিওঁ বুলি কৈছো যেতিয়া নিদিওঁ।তাৰ পাছত আৰু তেওঁৰ ফোন নহা হল।

JEC ত প্ৰথম পৰীক্ষা আৰম্ভ হল, হোষ্টেলৰ পৰিৱেশ একেবাৰে সলনি, কাৰো মাত নুশুনি, পঢ়াত ব্যস্ত সকলোবোৰ, একমাত্ৰ নিশাৰ বাহিৰে। অকণমানো কিতাপ নেমেলে, ফোন অাৰু লেপটপটো খুলি কিনো কৰি থাকে নাজানো। গালি পাৰিও লাভ নাই, বহুত বেছি বকি থাকিলে আধা ঘণ্টামান কিতাপ খন খোলে, আকৌ শুই থাকে।এনেকৈয়ে দুটামান পৰীক্ষা গল, কাইলৈ physics অাছে ।পঢ়ি আছো আজিও অকলে, নিশা শুই অাছে। এনেকুৱাতে সাংঘাটিক হুলস্থূল বাহিৰত। গোটেইজনী ভয়তে পেপুৱা লাগিছো। বা হঁতৰ ৰুমৰ লাইট জলি থকা দেখি দৌৰ মাৰিলো তালৈকে।
:ভয় খালি?
:হমম।
:তহঁতৰ লগৰে হব ছাগে সেইকেইটা, চিনিয়ৰে LMTC পঠাইছে, দৰব আনিবলে। তহঁতৰ নামেই চিঞৰি আছে, একো নাই দে, ভয় খাব নালাগে।
:দৰব মানে, কাৰোবাৰ কিবা হৈছে?
:নহয় সোণজনী, এইটো পৰীক্ষাৰ টাইমত হোষ্টেলত বেছিকৈ দৰকাৰ হোৱা দৰব, যা শুই থাক, বাৰটা বাজি গল।
সমীক্ষা বাৰ কথাবোৰ একো বুজি নাপালো, ৰূমলৈ আহি শুই থাকিলো।
বাকী বিলাক exam ঠিকেই গল, কিন্তু Physics অৰ পেপাৰখন সাংঘাতিক টান আহিল, JECৰ ভাষাত পেপাৰে বাহঁ দিলে। সকলোৰেই মন বেয়া। মায়ে বাৰে বাৰে বুজাইছে একো নহয় দে, এটা পৰীক্ষা হে বেয়া হৈছে। বাকী থকা কেইটা ভালকৈ দিবি।
যিমান পাৰো ভালকৈ পঢ়ি পৰীক্ষা শেষ কৰিব বিচাৰিছো, মনৰ মাজৰ আন সকলো কথা আওকান কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছোঁ। অৰ্ণৱৰ কথা ভাবিলেই সব খেলিমেলি লাগে। সেইকাৰণে ফোনটো অফ কৰি থোৱা হলো। কিন্ত কাইলৈ শেষৰটো পৰীক্ষা। তাৰ পাছত এদিন থাকি পিছদিনা ঘৰলৈ যাম। সেইখিনি সময়ত তেওঁ মোক সহজে এৰি নিদিয়ে বুলি জানো। কি কম? নাই এতিয়া নাভাবো। এনেও কাইলৈ পিছবেলা পৰীক্ষা, ঘূৰি আহোঁতে দেৰি হব, তাৰ পাছদিনা অামি হোষ্টেলৰ সবেই একেলগে দিনটো বাহিৰত কটাম, খাম, ফুৰিম,। টিনা অাৰু ৰাজীয়ে মিলি planning কৰিছে। গতিকে মই তেওঁৰ পৰা সেইদিনাও আঁতৰি থাকিব পাৰিম। যেনেতেনে ঘৰ পালেগৈ হল।
দহটা বাজিল, অাৰু দুঘণ্টা পঢ়ি শুই থাকিম, বাকিখিনি ৰাতিপুৱা চাই লম এবাৰ। এনেতে vibration অত থকা ফোনটো বাজি উঠিল।
Unknown number এটাৰ পৰা ফোন আহিছে, প্ৰথমতে নুঠালো। অৰ্ণৱো হব পাৰে, কিন্তু দহ মিনট মানৰ পাছত আকৌ ৰিং হল।
:হেল্ল ‘!
:হেল্ল’, আস্থা হয়নে বাৰু?
সাংঘাতিক ধুনিয়া এটা মাত, মিঠা কিন্তু গভীৰ, কোন হব পাৰে??
:হয়, আপুনি কোনে কৈছে?
:মই অনুৰাধা, অৰ্ণৱৰ মা।
ধক।
অৰ্ণৱৰ মা!!!!!!!!!!!!!!
মোলৈ কিয় ফোন কৰিছে?
হে ভগৱান, কিবা কৈ দিয়া নাইতো অৰ্ণৱে।
:চিনি পাইছা এতিয়া?
:হমম, পাইছো ।
মাতটো নোলাবই এতিয়া মোৰ।
পঢ়ি থকা কিতাপ জপাই দুয়োখন হাতেৰে ফোনটো খামুচি আছো।
:পৰীক্ষা ভাল হৈছেনে? কাইলৈ শেষ হব নহয়।
ইমানবোৰ কথা কেনেকৈ গম পায়?????
:অঁ, কাইলৈ শেষ হব ।
:Good, পৰহিলৈ মই তোমাক লগ পাব বিচাৰোঁ, তোমাক হোষ্টেলৰ পৰা লৈ আনিম বাৰু, তোমাৰ লগত কিছুমান কথা পাতিব লগীয়া অাছে, খুবেই
জৰুৰী। পাৰিবানে অকণমান সময় উলিয়াব?
কি কথা পাতিব খুজিছে? মোক কিবা কথাত গালি নাপাৰে তো, অাৰু মাক নোসোধাকৈ কেনেকৈ সন্মতি দিম? কিন্তু তেখেতক না কবলৈও মন যোৱা নাই, কথা টো বা কি?
:হব।
:ঠিক আছে, কাইলৈৰ Exam তো ভালকৈ দি লোৱা, পৰহিলৈ অামি কথা পাতিম। এতিয়া ৰাখিছো।
:ঠিক আছে।
ফোনটো থৈ লৈহে ভালকৈ উশাহ লৈছো, অলপ আগত কি হল ভাবিবলৈ মন যোৱা নাই। আজি আৰু পঢ়া নহয়। কিতাপখন জপাই শুব লওঁতেই আকৌ বাজিল ফোনটো। এইবাৰ অৰ্ণৱ।
:We are going on our first date, finish your exam tomorrow, next day is mine. You have to spend the whole day with me miss Astha. I have waited enough.
:কিন্তু..
:No more excuses.
:মই বেলেগ এফালে যাব লাগিব।
:Nope. You have to meet me and that’s it. Now sleep and finish your exam tomorrow.
:শুনকচোন..
:shhhh, I have heard enough. Good night.

অাৰু কিবা বাকী আছেনে হবলৈ, এতিয়া মই পৰহিলৈ কি কৰিম, নমো, মোৰ গা টো যেন সেইদিনাই বেয়া কৰি দিয়া অাৰু।

… আগলৈ

 

If you want to be notified as soon as the next post released, follow me in facebook

Uncategorized

#JEC Chapter 2 Part 4

Previous: #JEC Chapter 2 Part 3

 

:কত আছিলি তই?
:এইখিনিতে, তই কিয় উঠি আহিলি? গা বেয়া বুলি কৈছিলি চোন।
নিশাৰ আগত ধৰা পৰি যাওঁ বাৰে বাৰে, মোৰ পিছে পিছে আহি থকা অৰ্ণৱক দেখি তাই সকলো বুজি পালে, ৰঙা পৰা গালখন টিপি দিলে, অাৰু অকণ ৰঙা পৰি যোৱাকৈ।
:বল ৰূমলৈ, ঠাণ্ডা লাগিলে অাৰু বেছি গা বেয়া লাগিব।
নিশাক অাৰু একো কবলৈ সুযোগ নিদিলো, অৰ্ণৱৰ আশে পাশে থকাৰ সাহস আৰু নাই, সোনকালে আঁতৰি যাব পাৰিলেই হল।
উৎপল দাক দুয়োজনীয়ে আকৌ এবাৰ শুভেচ্ছা জনালো, নিশাই অলপ সময় অৰ্ণৱৰ লগতো কিবাকিবি কথা পাতিলে, মই কিন্তু তেওঁৰ ফালে চাবও পৰা নাই।
:এইটো পিন্ধি লোৱা মাইনা, ৱাহ ৱাহ ক্যা প্যাৰ হে!!!!
জেকেটটো খুলি দি পঠাইছে, কি নো কৰি থাকে মানে, মই যে লাজ পাওঁ সেইবোৰ ভাবি নাচায়। নিশাৰ হাতৰ পৰা সেইতো লৈ গাত মেৰিয়াই ললো। তেওঁৰ সুগন্ধিয়ে আকৌ এবাৰ আবৰি ধৰিলে, মিঠা মিঠা, ভাল লগা।
ঘূৰি চালো, দুখৰ ডাৱৰ কেতিয়াবাই হেৰাল, তেওঁৰ চকুত এতিয়া তৰাৰ তিৰবিৰণি।
কিবা এটা ভাল লগাই মোকো চুই গল।

ৰূমলৈ আহিও বহুত দেৰি জেকেটতো পিন্ধি থাকিলো, নিশাই বেছিকৈ জোকাবলৈ লোৱাত হে কাপোৰ সলালো। মুখ হাত ধুই বাথৰূমৰ পৰা ওলাই দেখিছো নিশাই মোৰ বেগৰ পৰা Assignment টো উলিয়াই বাৰে বাৰে লুটিয়াই চাইছে।
:আস্থা, এইখন কোনে লিখিলে?
:মই লিখিলো, কেলেই?
:মিছা কথা নকবি, তোৰ handwriting নহয় এইবোৰ, কোনে লিখিছে ক।
কি কম এতিয়া, নকলেও নহব, কলেও বিপদ.।
:অনুৰাগে দিছিলে। তোক কবলে মানা কৰিছিলে, তই কিন্তু তাক একো নকবি।
মোৰ কথা শেষ হবলে নাপালেই, নিশাই কৰ পৰা নো নম্বৰ লৈ ফোনত অনুৰাগৰ ক্লাছ লবলৈ আৰম্ভ কৰি দিলে। দিনে দিনে নিশাজনী বেছি খঙাল হৈ গৈ অাছে। কোনো কথাৰে ভাল দিশটো তাই বিচাৰিয়েই নোপোৱা হল। বেচেৰা অনুৰাগটো ছাগে সেইফালে পেপুৱা লাগিছে, মোৰ গাতে দোষ, কবই নালাগিছিল।
হঠাতে নিশাৰ ডাঙৰ ডাঙৰ মাত্ নুশুনা হলো, ফোনটো কাণতে লগাই ৰৈ অাছে, চকু কেইটা অলপ সেমেকা, অনুৰাগে কিবা বেয়াকৈ কলে চাগে। কিতাপ খন মুখৰ আগত লৈ তাইৰ সলনি হোৱা মুখৰ ৰং চাই আছো।
ফোনটো থৈ মোৰ ওচৰলৈ আহিছে, বিচনাখনতে পৰি মূৰটো মোৰ কোলাতে পেলাই দিছে, একো কোৱা নাই।
:কি হল?
:বৰফে মোক ভাল পাওঁ বুলি কলে!
ওপৰলৈ চাই চাইয়ে কথাটো কলে তাই, একো যেন অনুভৱেই বাকী ৰোৱা নাই তাইৰ বুকুৰ মাজত।
চুলি কেইদাল মোহাৰি দিলো, চকুকেইটা জপাই দিলে তাই। গাটো একেবাৰে দুৰ্বল, চকুৰ তলত কলা কলা দাগ।কেনেকুৱা ছোৱালী জনী কেনেকুৱা হৈ গল। এখন ভাইৰেল ফটো, কিছুমান মিছা অপবাদ, অাৰু আপোনজনৰ অবহেলাই তিলতিলকৈ মাৰিছে হাঁহি ভালপোৱা ছোৱালী জনীক। এই মুহূৰ্তত তাইক কি কম নিজেও ভাবি পোৱা নাই।
:তই চোন অনুৰাগক খুব মৰম লাগে বুলি কৈছিলি মোৰ আগত, অাজি ইমান কিয় খং কৰিলি তাক?
:মোৰ আজিকালি একো ভাল নালাগে আস্থা।
:… মোকো বেয়া পাইছ?
:তোক কথা এটা কওঁ বেয়া পাবি নেকি আস্থা?
:ক চোন।
:মই আজিকালি তোকো হিংসা কৰিবলৈ লৈছো ,তোক সৱেই ইমান মৰম কিয় কৰে। মা দেউতা আইতা বৰ্মা অাৰু ইয়াত অৰ্ণৱ দা। পৃথিৱীৰ সমস্ত মৰম ভালপোৱা তইয়েই পাবি নেকি? এইবোৰ কথা আজিকালি মনলৈ আহিবলৈ ধৰিছে। কিয় এনেকুৱা হৈছে নাজানো, ভীষণ খং উঠে সৱৰে উপৰত, মাৰি দিব মন যায়।তাতে সেইজনী ঘূৰি আহিছে বুলি গম পাই অাৰু মাথাটো বেয়া হৈছে।
:সেইজনী মানে?
:পাপাৰ wife,sorry ex-wife.
:কি???? তোৰ মা??
:Hell with that word, She is not my Mom.
:তই মোক কোৱা নাই কিয়?
:কি কম, সবেই হাঁহিবলে অাৰু এটা reason দিবলৈ মন নাই মোৰ।
:মই কোনদিনা হাঁহিলো তোৰ ওপৰত? ভালকে কচোন কথাবোৰ।
কালি দেউতাকে ফোন কৰি জনাইছে তাইক, ডিমেনচিয়াত আক্ৰান্ত তাইৰ মাক। আগৰ কথা পাহৰি পেলাইছে, কিন্তু নিশাৰ বিষয়ে সকলো মনত অাছে। প্ৰেমিকে পাগলী সজাই খেদি পথাইছে ঘৰৰ পৰা। নিশাৰ দেউতাকে খবৰ পাই আকৌ ঘুৰাই আনিছে। প্ৰেমিক আঁতৰি গৈছে, অাৰু স্বামীয়ে সকলো পাহৰি বিপদৰ সময়ত আঁকোৱালি লৈছে । দেউতাকে বাৰে বাৰে মাফ খুজিছে নিশাক, হয়তো মানুহজনে ঘূৰাই বিচাৰিছে নিজৰ পৰিয়ালটো আকৌ এবাৰ। কিন্তু নিশাই কাৰো কথাই নুশুনে।
ইমান জটিল নিশাৰ পৃথিৱীখন। কি কৰিব তাই এতিয়া! অাৰু কেইটামান দিনৰ পাছত পৰীক্ষা, তাইক ভাগি পৰিবলৈ দিব নোৱাৰোঁ।
:নিশা,এতিয়া সেইবোৰ নালাগে ভাবিব, পৰীক্ষা পালেহিয়েই, তই এনেকে কৰিলে কি হব। ভালকে পৰীক্ষা তো দি ল, তাৰ পাছত কথা পাতিম, অাৰু তোৰ যদি ঘৰলৈ যাবলৈ মন নাই, মোৰ লগত আমাৰ ঘৰত থাকিবি।
:হমমম।
:আৰু কিবা কবি?
:বৰফক মোৰো ভাল লাগে।
:সচাঁ????????????
:Yes.
শেতাঁ হাঁহি এটা বিৰিঙি উঠিল তাইৰ মুখত।
ভালপোৱা কিয় ইমান ভাল লগা!!!!
দুখন প্ৰায় ভাঙি যোৱা হিয়া অাজি ভালপোৱাই আকৌ জীয়াই তোলা দেখিলো।
অৰ্ণৱ, নিশা এই মানুহবোৰ ইমান মৰম আকলুৱা।
অকণমান মৰমে গলাই পেলাব পাৰে ইহঁতক।
মোৰ মৰমৰ মানুহ। সাৱটি ধৰিলো তাইক।

ৰাতি বিচনাত পৰি ফোনটো চালো, অৰ্ণৱৰ মেছেজ এটা আছে। পঢ়া সামৰি তেওঁক ফোন কৰিবলৈ কৈছে। চাৰে বাৰটা বাজিল, কৰোঁ নকৰোঁকৈ ফোনটো লগালো। এবাৰ ৰিং হওঁতেই উঠালে।
:hey..শোৱা নাই কিয় এতিয়াও?
মোক শোৱাৰ কথা সুধিছে, অাজি বাৰু তেওঁৰ টোপনি আহিবনে?
:পঢ়ি আছিলো।
:good girl, মোৰ জেকেট টো লগত লৈ কিয় শুইছা?
একেজাপে উঠিলো, কেনেকে গম পালে? মোক দেখি থকা নাইতো!
:আপুনি কেনেকৈ গম পালে?
:হা হা, গম পোৱা নাছিলো, but এতিয়া তুমি নিজেই কৈ দিলা। Miss blush Queen, You are so busted.
মনে মনে থকাই ভাল, মুখৰপৰা অাৰু কি কি ওলাই ঠিক নাই।
:আস্থা..
:হমম ।
:Whatever happened today..
হে ভগৱান, সেইটো কথা আকৌ কিয় উলিয়াইছে, কাণ মূৰ আকৌ ৰঙা পৰি আহিল, বুকু খন ধক ধক কৰিছে।
:don’t think too much about it. Its not wrong, it’s beautiful. And trust me, it’s a very new feeling for me as well.
মোৰ দৰে তেওঁৰ বাবেও এই অনুভব নতুন?? মইয়ো অৰ্ণৱৰ প্ৰথম ভালপোৱা???
:Hey..
:হমম
:Exam দি লোৱা, we will talk, but till then don’t be disturbed with all this. Okay????
ভাল লাগে, তেওঁৰ মোৰ প্ৰতি দায়বদ্ধতা দেখি, মোৰ পঢ়াত যাতে তেওঁৰ ভালপোৱাই বাধা আনিব নোৱাৰে সেইয়াও ভাবিছে। বাৰে বাৰে প্ৰেমত পৰিবলৈ বাধ্য কৰে, অৰ্ণৱ, এই হেঁপাহৰ যেন শেষ নাই।
: আপুনিও শুই থাকক।
:হাঃ হাঃ, অাজি পাৰ্টি হব my dear, মই অাৰু উৎপল হোষ্টেল ফাইভত আছো, অাজি কোনো শুব নোৱাৰে। But you must sleep, kids shouldn’t miss their bed time.
Kids?? মই?? দেখিব মন নাযায় এনেকে কলে।
:Now hug my Jacket and go to sleep, good night.
:good night.
কিমান দিনৰ পিছত ইমান সুখী হৈ কথা পাতিছে অৰ্ণৱে, বুকু খন ভৰি গল।
তেওঁৰ জেকেট টো বুকুতে সামৰি চকু দুটা জপাই দিলো।
তেওঁৰ বুকুৰ ধক ধক আকৌ এবাৰ কাণত বাজি উঠিল।

আগলৈ…

 

If you want to be notified as soon as the next post released, follow me in facebook

Uncategorized

#JEC Chapter 2 Part 3

Previous: #JEC Chapter 2 Part 2

 

ভিৰৰ পৰা আঁতৰি আগবাঢ়ি গলো তেওঁৰ ফালে।
কলা ৰঙৰ জেকেটতোৰ পকেটত হাত ভৰাই ৰৈ আছে। এতিয়াহে ভালকৈ চাইছো তেওঁক, বুকু জুৰ পৰি যোৱাকৈ।
শেতাঁ হাঁহি এটা মাৰি মোৰ ফালে চালে। আগতকৈ খীনাইছে,সোঁফালৰ চকুৰ তলৰ চিলাইৰ দাগটো এতিয়াও সতেজ,থুতৰিৰ তলত আৰু এটা দাগ। মন গৈছিল আলফুলে হাত ফুৰাই দিবলৈ, নোৱাৰিলো।
তেওঁৰ ওচৰত গৈ ৰলো, লৰালৰিকৈ ওলাই যাওঁতে চুৱেটাৰ পিন্ধিবলৈ নহল। কলেজলৈ পিন্ধি যোৱা কাপোৰ এতিয়াও সলোৱা নাই। চুৰ্ণীখনেৰে যিমান পাৰি নিজকে ঢাকি ঠাণ্ডা আঁতৰাবলৈ চেষ্টা কৰিছো। ঠাণ্ডাত কঁপিছো নে তেওঁক ইমান দিনৰ পাছত ইমান ওচৰত পাই কঁপিছো নাজানো। একো কব পৰা নাই, তেওঁ বাইকখনত আউজি ৰৈ আছে অাৰু মই ওচৰতে তলমূৰ কৰি।
:Come here.
অাৰু অকণ কাষ চাপি গলো।
হঠাতে তেওঁ চুলিখিনি কাণৰ কাষলৈ গুজি দিলে, দুখ পোৱা কাণখন আঙুলিৰে লাহেকৈ চুই দিলে, বুকুখন আকৌ এবাৰ ধক কৰি গল।
:এতিয়াও বিষ অাছে?
কি আচৰিত মানুহ? নিজৰ লগত কিমান কি ঘটি গল, কিন্তু তেওঁৰ এতিয়াও মোক লৈহে চিন্তা। ময়ো যদি তেওঁৰ দৰে ভাল পাব জানিলো হেঁতেন? মইয়ো যদি তেওঁ দুখ পোৱা ঠাই ডোখৰত হাত বুলাই দিব পাৰিলোহেঁতেন!!!!!!
:ওহোঁ ।
দুয়োৰে মনত সেই দিনটোৰ ভয়াৱহ সময়বোৰে দোলা দিলে, ইজনে সিজনক চাই আছো, কব পৰা নাই ধুমুহা জাকে কি কৰি থৈ গলে।
:I am really happy for Utpol.
তেওঁ কথাটো সলাবলৈ চেষ্টা কৰিলে।
:হমম, জানো।
মই জানো তেওঁ কেতিয়াও নকয় তেওঁ কি অনুভৱ কৰিছে, কিন্তু মই বুজি পাওঁ। তেওঁৰ দুখ লাগিছে,বহুদিনীয়া সপোন ভাগিছে। চাৰিটা বছৰত এজন ছাত্ৰই কিমান কষ্ট কৰে  সেইটো সকলোয়ে বুজিব নোৱাৰে।
বন্ধুৰ বাবে সুখী হৈছে কিন্তু নিজৰ বাবে পুতৌ উপজিছে।
:মই যাওঁ, সবেই…
:Come with me.
কথাটো সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ নাপালো।
হাতখনত ধৰি লৈ গৈছে, ময়ো তেওঁৰ খোজত খোজ মিলাই আগবাঢ়ি গৈছো। হোষ্টেল নাইনৰ পৰা অলপ আগলৈ গৈ সৰু এখন ফিল্ড আছে। ফিল্ডখনৰ ওচৰতে এটা তিনিকোণীয়া বাট, এটা ৰাস্তা হোষ্টেল ৱানৰ ফালে গৈছে, এটা auditorun অৰ ফালে আৰু আনটো হোস্টেল নাইনলৈ। তিনিওটা ৰাস্তা লগ হোৱা ঠাইখিনিতে এজোপা ডাঙৰ গছ। সেইখিনি পাই দুয়ো ৰলো, তেওঁ গছজোপাৰ সিটো ফালে হৈ আউজি ৰল, সন্মুখত মই।
খুবেই প্ৰয়োজন অলপ “আমাৰ” সময়ৰ।
জিলমিলিয়া জোনৰ পোহৰে ঠাইখিনি যেন কেৱল আমাৰ বাবেই সজাইছে।
যত মাথোঁ মই, অৰ্ণৱ অাৰু নিশাৰ নিৰৱতা।
বুকুৰ শব্দই বিচাৰি পাইছে আনজনৰ কলিজাৰ বাট।
:Astha, you have nothing to say??
:…
:এতিয়াও একো নোকোৱা?
:….
:I was almost dead, Damn it.
আৰু নোৱাৰোঁ মই।
কিমান শুনিম তেওঁ হেৰাই যোৱাৰ কথা!
বুকুখন কঁপি উঠিল।
ভালপোৱা, অভিমান নে ভয় নাজানো….
হাত দুখন আপোনা আপুনি আগবাঢ়ি গল তেওঁৰ ফালে…
সজোৰে সাৱটি ধৰিলো মোৰ ‘প্ৰিয়’ মানুহজনক.. .
এৰি  দিলেই যেন হেৰাই যাব আকৌ…
প্ৰস্তুত নাছিল তেওঁ..
গছজোপাত দুয়োখন হাতেৰে হেচাঁ দি যেনেতেনে ৰল..
কিয় বুজি নাপায় কোনেও, সব কথা মই খুলি কব নোৱাৰোঁ, বুকুৰ মাজত ভাৱৰ অলেখ বুৰবুৰণি কিন্তু ওঁঠ দুটাই ফুটাই একোৱেই কব নোৱাৰোঁ।
কুঁচি মুচি সোমালো তেওঁৰ বহল বুকুৰ মাজত..
কাণত বাজিছে তেওঁৰ বুকুৰ ধক্ ধক্।
শেষ হৈ যাওক অাজি খং, অভিমান, ভয় সকলোবোৰ..
কেৱল ভালপোৱা থাকক অৰ্ণৱ অাৰু আস্থাৰ মাজত….
আস্!!!
মিঠা মিঠা বিষ এটাই কলিজাটো জোকাৰি গল।
শব্দবোৰ হেৰাই গৈছে, কিবা কব খুজিছো, মুখ ফুটি ওলোৱা নাই।
এইবাৰ তেওঁ মেৰিয়াই ধৰিছে মোক সবল দুবাহুৰে।

:I missed you Astha!!!!
হয়তো মোক হেৰুৱাই পেলোৱাৰ ভয়ে তেওঁকো খুলি খুলি খাইছিল, অাজিৰ প্ৰাপ্তিয়ে খুলি পেলাইছে সেই খঙাল অৰ্ণৱৰ মুখাখন। মোৰ চুলিত মুখ গুজি কৈ অাছে বহুত কিবাকিবি, পোৱা নোপোৱাৰ দোমোজাত কিদৰে পাৰ হৈছিল হস্পিতালৰ প্ৰতিটো দিন।কিদৰে আজিও ৰাতি ৰাতি উচপ খাই উঠে তেওঁ, মোৰ ওছৰৰ পৰা চিৰদিনৰ বাবে গুচি যোৱাৰ ভয়টোয়ে কি কৰি পেলালে তেওঁক, লাহে লাহে অাৰু বেছি সবল হৈ আহিছে দুবাহুৰ বান্ধোন, মোৰ উশাহ বন্ধ কৰি দিব পৰাকৈ!…
:হমম.. মই…
তেওঁৰ বুকুৰ মাজৰ পৰা মূৰ তুলি চালো.. জোনৰ পোহৰত তৰাৰ দৰে তিৰবিৰাইছে তেওঁৰ কজলা চকুজুৰি….
:Shhhhh, you don’t have to say anything.
দুয়োখন হাতেৰে মোৰ মুখ খন ডাঙি ধৰিলে , তেতিয়াহে গম পালো মই কি কৰি পেলালো।
এৰি দিলো দুবাহুৰ বান্ধোন।
দুখোজ পিছুৱাই আহিলো, কোনোবাই দেখিছে নেকি চালো। নাই ওচৰত কোনো নাই।
:মই যাঁও।
:No you can’t.
:কিয়?
: Stay with me please. I need you.
কাষতে ৰলো, লাজে ভয়ে হেঁচা মাৰি ধৰিছে, কঁপি আছো, মোৰ সোঁহাতখন খামুচি অাছে তেওঁ , একো কোৱা নাই, নালাগে কব, এতিয়া অাৰু আমাৰ মাজত ভাষাৰ প্ৰয়োজন নাই। চৌপাশৰ কোলাহল বোৰেও চুব পৰা নাই আমাক।
বহুত সময় মনে মনে পাৰ হল

:I feel like a loser Astha.
:তেনেকৈ কিয় কৈছে???
:It’s not the end of life I know, I may get a better job tomorrow, but I won’t be having anyone by my side to share my happiness. These smiley faces will be memories by then. I also want to be happy Astha, at least for once I want to know how does it feel.
কিয় এনেকুৱা হয়? কিমান দুখ সাঁচি ৰাখিছে তেওঁ নিজৰ মাজতে, হুমুনিয়াহ হৈ ওলাই আহিছে এই দুৰ্বল মুহূৰ্তত, আবেগিক হৈ পৰিছে সেই খঙাল অৰ্ণৱ।
:মই থাকিম, সদায়।
আৰু বহুত কিবা কিবি কব খুজিছিলো, নোৱাৰিলো।
মনে মনে ভাবিলো মাথোঁ…
আপোনাৰ সপোনো এদিন জীপাল হব,
ভালপোৱাৰে উপচি পৰিব কলা পৰা কলিজাটো
এদিন আপুনিও হাঁহিব, সুখী হব..
হয়তো সিদিনা আপোনাক চাই মইয়ো হাঁহিম
হাঁহিৰ চকুলোৰে দুচকু তিয়াই
মূৰ দোঁৱাম নমোৰ ওচৰত।।।
:আস্থা!
খামুচি থকা হাতখন ঢিলাই দিলে তেওঁ, হয়তো বিশ্বাস কৰিব পৰা নাই কি শুনিলে!
:Say it again… Please.
:মই থাকিম আপোনাৰ লগত, সদায়।
তিৰবিৰাই থকা চকুজুৰি উপচি পৰিছে, সুখৰ চকুলো!
হঠাতে মোক দুবাহুত ধৰি ঘূৰাই দিলে,
এইবাৰ গছত আউজি মই, অাৰু মোৰ দুয়োফালে দুখন হাত ৰাখি মোক বন্দী কৰি মোৰ অৰ্ণৱ।
ইমান কিয় ওচৰ চাপি আহিছে?
ধক।
:So you love me miss Astha Baruah, Say it!!!!!
:হাঁ????
:Just say it.
ইমানবোৰ হৈ গল, কিন্তু সেই অদ্ভুত জেদটো এতিয়াও সলনি হোৱা নাই। পাৰি নেকি সকলোবোৰ খুলি কব, নিজেতো কোৱা নাই মোক ভাল পাওঁ বুলি।
:মই যাওঁ, কোনোবাই দেখিব।
:I don’t give a damn.
খঙটো লাহে লাহে বাঢ়ি আহিছে গম পালো, তেওঁৰ ঘন ঘন উশাহৰ শব্দ মোৰ চুলিত লাগিছে, মৰি যাম এতিয়া মই।
:কি কম?
:nothing, go.
কি আচৰিত মানুহ????

এজাক লৰা ছোৱালী আমাৰ ফালেই আহি আছে, ঠেলা মাৰি আঁতৰাই দিলো তেওঁক, দৌৰি দৌৰি গুচি আহিছো ৰাজীহঁতৰ ওচৰলৈ, কলিজাটো ওলাই আহিবলৈ বেছি পৰ নাই।

আগলৈ…

 

If you want to be notified as soon as the next post released, follow me in facebook

love story · Uncategorized

#JEC Chapter 2 Part 2

:তোৰ জেগাত মই হোৱা হলে কিন্তু গুচি গলো হয় আস্থা, কি ছোৱালী বাৰু তই।
:মই ভয়াতুৰ নিশা, কৰোঁ বুলিয়েই কিবা এটা কৰিব নোৱাৰোঁ মই এতিয়াও।
অাৰু কথা বঢ়াবলৈ মন নগল, মই জানো, কেনেকৈ যাম, কিমান সময়ত পামগৈ, ইমান দেৰিকৈ লগ কৰিবলৈ দিবনে নিদিয়ে, সেইবোৰ একো নভবাকৈ নিশাই কথাবোৰ কৈ আছে, কিন্তু মই কিবা এটা কৰাৰ আগতে হেজাৰবাৰ ভাবি চাওঁ, এতিয়াও ভাবিছো। তেওঁ ভাল হৈ ঘূৰি আহক সোনকালে, ভগৱানৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিম।
       চাওঁতে চাওঁতে প্ৰায় পোন্ধৰ দিন পাৰ হল, উৎপল দাৰ পৰাই খবৰ লৈছো সদায়, অাৰু দুদিন  পাছত ঘুৰি আহিব তেওঁ।এইকেইদিন মই কি কৰিছো, ক্লাছ মিছ কৰিছো নেকি, ৰাতিপুৱাৰ ক্লাছলৈ চুৱেটাৰ পিন্ধি গৈছো নে নাই সকলো খবৰ ৰাখিছে তেওঁ। কিন্তু মোলৈ এটাও ফোন কৰা নাই। উৎপল দাৰ আগতে আপত্তি কৰি আছো।
সদায় একেটাই উত্তৰ পাওঁ, অৰ্ণৱে মাকৰ ফোন খুজি কেতিয়াও তোমালৈ ফোন নকৰে। ইফালে পৰীক্ষাৰ সময়ো পাইছেহি, অাৰু মাত্ৰ কেইটামান দিন মাজত। তেওঁৰ লগৰ বিলাকে যিমান পাৰে সহায় কৰিছে, notes জেৰক্স কৰাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি presenataion লৈকে কত কি কৰিব লাগে সকলোবোৰ।আমাৰো একে সময়তে পৰীক্ষা। মায়ে ফোন কৰিলেই পঢ়াৰ কথা কয় আজিকালি। আগতে কোনোদিনেই মোক পঢ়িবলৈ কব লগা হোৱা নাছিল, কিন্তু মায়ে বুজি পাইছে মোৰ মনৰ ভিতৰখন কিমান বেছি অশান্ত এতিয়া। যিমান পাৰো চেষ্টা কৰিছো নিজকে চম্ভালিবলৈ। দিনে দিনে নিশাৰ আচৰণ বোৰো কিবা সলনি হৈছে, পৰীক্ষা দি ইমানদিন বন্ধ থাকিব, কিন্তু তাইৰ ঘৰলৈ যাবলৈ ইচ্ছা নাই, মোৰ লগত যাবলৈও অপাৰগ। বেছিকৈ জোৰ কৰিলে খঙত একো নাই যেন হয়, খোৱা বোৱা নকৰে ভালকে। সঘনে অসূখ হবলৈ লৈছে। অলপ ঠাণ্ডাতে জ্বৰ হয়। ক্লাছলৈ যাবলৈও মন নকৰে। নিজৰ লগতে তাইৰো Assignment কৰিব লগীয়া হৈছে। দিনটো ক্লাছৰ পৰা আহি জিৰাবলৈ সময় নাই। ৰাতি শোৱাৰ সময় তিনি চাৰি বাজিবলৈ ধৰিছে। কেতিয়াবা বৰ বেয়াকৈ হাৰি গৈছো যেনো লাগে। উজুটি খাইছো সকলো ক্ষেত্ৰতে। সকলোবোৰ এৰি থৈ গুচি যাম নিচিনা লাগে। মোৰ সৰু পৃথিবী খন দিনে দিনে জটিল হৈ আহিছে যেন ।
         দিনবোৰ যেন বেছি দীঘলীয়া হৈছে এইকেইদিন। কলেজত মন নবহে, কিবা এটা শূন্যতাই আগুৰি ধৰিছে মোক। ভালপোৱা হয়তো এনেকুৱাই।
অৰ্ণৱ বিহীন দিনবোৰ বেয়া লাগে, বহুত বেছি বেয়া।
        নিশা আজিও নাযায় ক্লাছলৈ। তাইৰ কাৰণে খোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰি লৰালৰিকৈ ওলাইছো। দেৰি হৈছে। টিনা অাৰু ৰাজী ৰৈ ৰৈ গুচি গল।ধুই থোৱা কাপোৰ খিনিৰ মাজৰ পৰা ৰঙা কুৰ্তাটো উলিয়াই আনিলো। জন্মদিনৰ মিঠা মিঠা স্মৃতি কিছুমানে চুই গল। সেইটোকে পিন্ধিলো, তেওঁক ওচৰত পোৱা যেন লাগিল। দৌৰি যোৱাদি গৈছো। সোমাই গৈয়ে দেখোঁ কলেজত অাজি হুলস্থুলীয়া পৰিৱেশ। এটা ডাঙৰ বহুজাতিক কোম্পানী আহিছে campus placement অৰ কাৰণে ।ফাইনেল চেমেষ্টাৰৰ চিনিয়ৰ, শিক্ষক, training and placement cell অৰ মেম্বাৰ, সকলোবোৰ ব্যস্ত। প্ৰথমতে এইবোৰ একো বুজি পোৱা নাছিলো। ইষিতা বায়ে বুজাইছিল কেনেকৈ তেওঁলোকে MNC বিলাকৰ লগত কথা পাতি সকলোবোৰ ব্যবস্থা কৰে। বহুতৰে চাকৰি পঢ়া শেষ হোৱাৰ আগতেই হৈ যায়। আজিও বহুতৰে ভাগ্য উদয় হব।  মনটো সেমেকি গল, অৰ্ণৱ অাজি সুস্থ হৈ থকা হলে হয়তো তেওঁৰো জীবনৰ প্ৰথম চাকৰি আজিয়েই হল হয়। ভাবি ভাবি কেতিয়ানো ক্লাছৰুম পালোগৈ গমেই নাপালো।
মাজতে এটা ক্লাছ নহল, নিশাৰ কাৰণে নোট লিখোঁ বুলি উলিয়াই লৈছো।
:আস্থা।
ঘূৰি চালো, অনুৰাগ। আামাৰ ক্লাছৰ আটাইতকৈ ঠাণ্ডা লৰাটো। সৱৰে লগতে কেতিয়াবা কিবা কথা পতা হয়, কিন্তু অনুৰাগৰ মাতেই নুশুনো। সবৰ কথাবোৰ হাঁহি হাঁহি শুনি থাকে, নিজে একো নকয়। নিশাই তাক বৰফ বুলি মাতে।
:কোৱা।
:তোমাৰ লগত কথা আছিল।
:কি কথা?
:নিশাৰ বেছি গা বেয়া নেকি?
:অলপ জ্বৰ অাছে, কিবা কাম আছিল নেকি?
:এইখন দি দিবা তাইক।
কালি ছাৰে দিয়া Assignment টো ধুনিয়াকৈ লিখি আনিছে, ওপৰত নিশাৰ নাম। আচৰিত হৈ তাৰ ফালে চালো।
:নিশাক নকবা মই দিছো বুলি, প্লিজ।
:কিন্তু…
:প্লিজ।
মনটো ভাল লাগি গল, নিশাৰ কাৰণে মোৰ বাহিৰে অাৰু কোনোবাই চিন্তা কৰে। নিশাক কবই লাগিব। ক্লাছ আৰম্ভ হল। ভাইব্ৰেশ্বনত থোৱা ফোনটো বাৰে বাৰে বাজিছে। একেবাৰে সন্মুখৰ বেঞ্চ খনতে বহিছো, চাবও নোৱাৰোঁ। এবাৰ ছেগ বুজি উলিয়াই চালো। Unknown number. কেইবাটাও missed call. আকৌ ভৰাই থৈ দিলো। ক্লাছ শেষ হল। টিনা অাৰু ৰাজিৰ লগত ওলাই আহিলো।
:অই, মেইন গেটৰ ফালেদি যাম দেই, মোৰ চেম্পু কিনিবলৈ আছে।
টিনাৰ সদায় কিবা এটা থাকেই, আকৌ দীঘল পাক এটা মাৰি যাব লাগিব এতিয়া, উপায় নাই। তিনিওজনী আহি আছো। হঠাতে ৰাজীয়ে মোক জোকাৰি দিলে।
:আস্থা, সৌৱা চা, অৰ্ণৱ দা।
ধক্।
Training and placement cell অৰ বিল্ডিংটোৰ সন্মুখতে উৎপল দাৰ সইতে কিবা কথা পাতি অাছে।
জোৰেৰে কোবাই গল এজাক বতাহে।
একে ঠাইতে ৰৈ গৈছো।
কিমান দিন? কিমান দিন দেখা নাই!!!!
দৌৰি গৈ যেন সামৰি লম তেওঁক,  হেৰাব খোজা সপোন এটা ঘূৰি আহিছে।
:যা আকৌ মাত গৈ, মইয়ে চিঞৰি দিম নহলে এতিয়া।
আগবাঢ়ি গলো, প্ৰতিটো খোজতে উশাহৰ শব্দ অাৰু বেছি ঘন হৈছে। মোক এতিয়াও দেখা নাই, উৎপল দাই নিজৰ ফোনত তেওঁক কিবা দেখুৱাই অাছে। পিছফালে গৈ ৰলো, মুখেৰে মাত নোলায়, নোৱাৰোঁ একো কব।
দিওঁ নিদিওঁ কৈ হাতখন আগবঢ়াই দিলো তেওঁৰ হাতখনৰ ফালে,,,
মোৰ কঁপা কঁপা আঙুলিয়ে  লাহেকৈ চুই গল তেওঁৰ আঙুলি কেইটা…
ঘুৰি চালে..
ধুনিয়া চকুজুৰিৰ তলতে এটা চিলাইৰ দাগ।
ঘূৰাই পাইছো মোৰ প্ৰিয় সুগন্ধি,.মোৰ প্ৰিয়. মানুহ…
মোৰ ভালপোৱা… অৰ্ণৱ…. ।
চকুকেইটা সেমেকা, দুয়ো মৌন।
নালাগে আমাক শব্দৰ কোলাহল।
বুকুয়ে বুকুয়ে শিপাইছে সীমাহীন আবেগৰ ।
মনেৰে সামৰিছো তেওঁক, বুকুৰ মাজত।
ভঙা সপোনৰ ৰিক্ত সীমনাত আকৌ বৈছে প্ৰাপ্তিৰ ঢৌ।
লাহেকৈ আঁতৰি গৈছে উৎপল দা। তেওঁ অাৰু অলপ কাষ চাপি আহিল।
:Missed me?
আস্। এই মাতষাৰ।
:আপুনি??????
:বিশ্বাস হোৱা নাই???
:ওহোঁ!
: আস্থা!
:এতিয়া যোৱা, this is not the right place to talk, will call you.
দুজন ছাৰ আমাৰ কাষেৰে পাৰ হৈ গ ল।
আগত কৈ যেন অলপ বেলেগ হৈ ঘূৰি আহিছে অৰ্ণৱ।!!!
অনিচ্ছা স্বত্বেও আঁতৰি আহিছো তেওঁৰ ওছৰৰ পৰা। মন আছিল হেঁপাহ পলুৱাই কথা পতাৰ, বুকু ভৰাই তেওঁৰ সুগন্ধি লোৱাৰ, নাই তেনেকুৱা একোৱেই নহল।
ৰূমলৈ আহি দেখোঁ নিশা তেতিয়াও বিচনাতে। অৰ্ণৱ ঘূৰি আহিল বুলি কোৱাত একে জাপে উঠিল। মোক গালিও পাৰিলে কিয় তেওঁৰ লগত অাৰু অলপ সময় নাথাকিলো বুলি।
:আস্থা, অৰ্ণৱ দা তোৰ কাৰণেই ঘূৰি আহিছে, তোৰ নমোৰ আগত কোৱা কথাবোৰ এইবাৰ অৰ্ণৱ দাকো কৈ দিবি।
ফোনটো হাতত লৈ একে বহাতে বহি আছো, তেওঁৰ ফোনৰ অপেক্ষা মাথোঁ।
ফোনটো বাজি উঠিল।
:  আস্থা, মই উৎপলৰ লগত অলপদেৰি ৰব লাগিব, সি বহুত নাৰ্ভাছ হৈ আছে। Hope you understand.
:বুজি পাইছো।
:I will call you back.
কেৱল উৎপল দাৰ কাষত থাকিবৰ বাবেই গুচি আহিছে তেওঁ, নিজে ইণ্টাৰভিউত বহিব নোৱাৰে। ৰেজিষ্ট্ৰেছনৰ সময়ত তেওঁ নাছিল ইয়াত। হস্পিতালৰ বিচনাত পৰি জীয়াই থকাৰ বাবে যুদ্ধ কৰিছিল। কিন্তু উৎপল দাৰ সফলতা বিফলতা সকলোতে লগত থাকিব বিচাৰে তেওঁ, সেইবাবেই গুচি আহিছে দুদিন আগত। ৰৈ অাছে বাহিৰত ইন্টাৰভিউ শেষ হোৱালৈ।
    সাতটা মান বজাত হুলস্থুল শুনি সব বাহিৰলৈ ওলাই আহিলো, ইণ্টাৰভিউত বহা প্ৰায় ৮০% ৰে চাকৰি হৈছে। আনন্দৰ উত্সৱ। বয়জ হোষ্টেলত ফটকা ফুটাইছে। চিনিয়ৰ বা হঁতক অভিনন্দন জনাবলৈ আমিও ওলাই আহিলো। হোষ্টেল নাইনৰ গেটৰ সন্মুখত কম্পিউটাৰ চায়েঞ্চ বিভাগৰ কেইবাজনো চিনিয়ৰ। সকলোৰে মুখত হাঁহি। অভিনন্দন জনাইছো, সুখী হৈছো তেওঁলোকৰ সফলতাত।
অলপ দূৰত ৰৈ হাঁহি হাঁহি চাই আছে সকলোৰে উদযাপন, অৰ্ণৱ।
তেওঁ এই সুখৰ ভাগ নাপালে।
কিন্তু উৎপল দাৰ বাবে তেওঁ হাঁহি হাঁহি লুকুৱাই ৰাখিছে ভগা সপোনৰ টুকুৰাবোৰ।
ভিৰৰ পৰা আঁতৰি আগবাঢ়ি গলো তেওঁৰ ফালে।
আগলৈ।
Uncategorized

#JEC Chapter 2 Part 1

তিনিদিন ধৰি তেওঁৰ খবৰ উৎপল দাৰ পৰাই লৈ আছো। অলপ দেৰি ফোন নাহিলেই মনত কিবা কিবি ভাব আহিবলৈ লৈছে। অাজি ৰাতিপুৱাৰপৰা কেইবাবাৰো ফোন কৰিছো কিন্তু উঠোৱা নাই।
:নিশা, তই কৰি চা না এবাৰ। কিজানি উঠায়।
:আস্থা, তই বেছি নাৰ্ভাছ হৈছ। উৎপল দা কি কামত বা দৌৰি অাছে। অলপ পাছত নিজেই কৰিব চাবি।
দহমিনিটমান ৰৈ আকৌ ফোন লগালো।
:আস্থা, ছৰি ডাক্তৰৰ লগত অলপ কথা পাতি আছিলো।
:তেওঁ ঠিকে আছেনে?
:আগতে দুখ পোৱা হাতখন লৈ অলপ প্ৰব্লেম হৈছে। অপাৰেচন critical হব। বাকী বিলাক সিমান মেজৰ নহয়।  MRI ৰিপোৰ্ট নৰ্মেল যেতিয়া চিন্তাৰ কাৰণ নাই। muscle ফাটি internal bleeding হৈছে, কিন্তু হাড় ভগা নাই।
:কাইলৈ মই অাৰু নিশা যাব পাৰিম নে?
:Actually,আন্টিয়ে তাক কাইলৈ কলকাতা লৈ যাব। Fortis hospital অত অৰ্ণৱৰ মামা অাছে, তালৈ নিয়াৰ কথা চলি অাছে।
:কিয়? কিবা বেছি ডাঙৰ কথা আছে?
:তেনেকুৱা একো হোৱা নাই, তুমি বেছিকৈ ভাবিছা। ইয়াতো ঠিক হৈ গল হেঁতেন, কিন্তু আন্টিৰ সম্পৰ্কীয় ককায়েক আছে, বহুত ভাল ডাক্তৰ, সেইকাৰণে লৈ যাব খুজিছে।

তাৰমানে তেওঁক চোৱাৰ সুযোগ অাৰু বহুত দিনলৈ নাপাঁও।
মনতে ভাবি আছিলো, অাজি মাৰ লগত কথা পাতি কাইলৈ তেওঁক এবাৰ চাই আহিমগৈ, এইকেইদিন কেনেকৈ আছো সেয়া কেৱল মইহে জানো। প্ৰিয়জনৰ অনুপস্থিতিত হে বুজা যায় হেঁপাহবোৰ কিমান গভীৰ। তেওঁ যেতিয়া কাষত আছিল তেতিয়া ভয়, লাজ অাৰু অভিমানৰ আঁৰ লৈ পলাই ফুৰিছিলো। কিন্তু সেই একেজনে মানুহকে যেতিয়া হেৰুৱাই পেলোৱাৰ উপক্ৰম হল, তেতিয়া বুজি উঠিলো তেওঁ অবিহনে সকলোবোৰ কিমান কঠিন, এটা এটা দিন কিমান কষ্টেৰে পাৰ হৈছে সেয়া বুজাব নোৱাৰিম। ভিৰৰ মাজত অকলশৰীয়া হৈ পৰিছো।

:আস্থা, তোৰ ভিজিটৰ আছে।
মা দেউতা আহি পালেহি। দৌৰি ওলাই গলো। মাৰ বুকুত সোমাইহে উশাহ ঘুৰাই পোৱা যেন লাগিছে। দেউতা বাৰন্দাতে বহিল। মাক ৰূমলৈ লৈ আনিলো।
:তোৰ গা বেয়া নি জীও, মুখ খন শুকাই গৈছে চোন, চকু গুৰি ইমান কলা কেলেই? শুৱা নাই হবলা?
:সব কম ৰবা,দেউতাক পানী গিলাছ দি আহোঁ।
ওলাই আহি দেউতাক পানী গিলাছ দিলোহি।
:ইমান লৰালৰি কৈ মাতিলি যে মাজনী, গা চা বেয়া নেকি তোৰ?
:অলপ বেয়া হৈছিল দেতা, এতিয়া ভাল পাইছো।
:বাৰু মাৰৰ লগত কথা পাত, তাৰ পাছত ওলাই গৈ কিবা এটা খাই আহিম গৈ।নিশাকো লগত লবি। মই তেতিয়ালৈকে এইখনকে পঢ়ো।
দেউতাৰ হাতত সৰু হলেও কিতাপ এখন থাকেই, আজিও প্ৰান্তিক এখন লৈ আহিছে।
মই সোমাই আহোঁতেই নিশা ওলাই আহিল।
:তই মাৰ লগত কথা পাতি ল, মই দেতাৰ ওচৰত আছো।
আমাৰ ঘৰত থকা দিনকেইটাতে নিশাই আংকল আন্টি এৰি ‘মা দেতা’ বুলি মাতিবলৈ ললে।
মাৰ ওচৰ পালোহি।
:কি হল ভালকৈ কচোন জীও, মোৰ ওচৰতে বহ।
মাৰ সন্মুখতে পকাখনতে বহিলো।
:মা, কথাটো শুনি তুমি চাগে মোক বহুত বেয়া পাবা।
:সেইটো মই ভাবিম, তই কি হৈছে ক।
:সেইদিনা যে তুমি মোক আমাৰ কলেজৰ ঘটনাটো পেপাৰত পাই সুধিছিলা কোন বুলি, নামটো যে দিয়া নাছিল,  সেই ছোৱালীজনী মই মা।
মাৰ হাতৰ পৰা পানীৰ বটলতো সৰি পৰিল।
:জীও!!!!! এইবোৰ কি কৈছ তই?
:……
:লগত কোন আছিলে??
:…
:অৰ্ণৱ?????
চক্ খাই উঠিলো। মায়ে কেনেকৈ গম পালে!!!!
:হয় নে নহয়???
:হ হয়।
:কিমান দিনৰ পৰা চলি অাছে এইবোৰ??
ইমান খঙত কাহানিও দেখা নাছিলো মাক। কবলৈ লোৱা কথাবোৰ বেছিকৈ পেটৰ ভিতৰলৈহে সোমাই গৈছে, ভয় লাগিছে অাজি মালৈ। জীৱনত প্ৰথমবাৰ। কিন্তু মাৰ আগতেই যদি কব নোৱাৰোঁ তেন্তে তেওঁক কেনেকৈ কম?

:তুমি ভবাৰ নিচিনা একো হোৱা নাই মা, আগতে মোৰ কথা শুনি লোৱা।
এফালৰ পৰা কৈ গৈছো সকলোবোৰ, বাৰে বাৰে সলনি হৈছে মাৰ মুখৰ ৰং। কিন্তু মই ৰৈ যোৱা নাই, অাজি কবই লাগিব সকলোবোৰ, বুকুত বুজা এটা লৈ মই উশাহ লব নোৱাৰোঁ।
:অৰ্ণৱ এতিয়া কত আছে?
:ডিব্ৰুগড়ত।
:ভাল হৈছেনে?
:অলপ, কাইলৈ কলিকতা লৈ নিব।
:কথাবোৰ ইমানদিন লুকুৱাই ৰাখিছিলি কিয় জীও? অৰ্ণৱ আমাৰ ঘৰলৈ যাওঁতেই মই সন্দেহ কৰিছিলো, কিন্তু তোৰ মুখেৰে শুনিবলৈ ৰৈ আছিলো। তই মুখ মেলিলে গৰ্ভ দেখোঁ, এইটো কথা বুজি নাপাম বুলি কেনেকৈ ভাবিলি?
একো কব পৰা নাই, উত্তৰো নাই মোৰ ওচৰত।মায়ে দুখ পাইছে, মোৰ বাবে। বিস্বাসৰ ভেটিটো খহি নপৰে তো?
:মা মই সঁচাকে একো বেয়া কাম কৰা নাই, তোমাৰ শপত!!
:মই জানো। অাৰু এইটো বয়সেই এনেকুৱা। কিন্তু জীও, অামি এখন সমাজত থাকো, ভাল কি বেয়া কি সেয়া বিচাৰ কৰা কঠিন। এটা সৰু ভুলে সকলোবোৰ খেলিমেলি কৰি দিব পাৰে। তই এতিয়াও বহুত কথা জানিবলৈ বাকী আছে, তোৰ বয়সৰ আন ছোৱালীতকৈ তই বেলেগ জীও, নিজকে আগতে বুজি ল, পঢ়া শুনা আছেই। পাৰিবি সকলোবোৰ সমানে চলাই নিব?
:তুমি লগত থাকিলে পাৰিম।
মাৰ হাতখন খামুচি ধৰিলো, ভালপোৱা মানুহবোৰ আঁতৰি যাব বুলি বেছিকৈ ভয় খাওঁ এতিয়া।
:অলপ সময় দে, কথাবোৰ ইমান সহজ নহয়।
:মা তুমি বেয়া পোৱা যদি মই অাৰু কেতিয়াও তেওঁৰ লগত কথা নাপাতো, কিন্তু মা, মই তেওঁক বেয়া পাবও নোৱাৰোঁ।
:বুজি পাইছো মই, তোৰ দেউতাৰকো মই এইটো বয়সতে লগ পাইছিলো কলেজত, কিন্তু আমাৰ দিনবোৰ বেলেগ আছিল। মই তেখেতৰ ব্যক্তিত্বক সন্মান কৰিছিলো, ছাত্ৰনেতা হিচাপে তেওঁৰ কাম ভাল পাইছিলো, কিন্তু ঘৰৰ মানুহক সেইবোৰ বুজোৱা কঠিন আছিল। বিয়া হৈ আহোঁতে দেউতাৰ প্ৰাইভেট স্কুলত এহেজাৰ টকা দৰমহাৰ চাকৰি আছিল। চলিবলৈ কষ্ট হৈছিল কিন্তু অামি সুখী আছিলো।ভাল পাবলৈ সহজ কিন্তু সেই ভালপোৱা জীয়াই ৰখাটো সকলোৰে বাবে সম্ভৱ নহয়। এতিয়াৰ সময বেলেগ জীও। কিবা এটা পাবলৈ হাবিয়াস সবৰে থাকে, কিন্তু বিস্বাস বৰ কম। অৰ্ণৱ ভাল বেয়া সেইটো মই নাজানো, কিন্তু তহঁতৰ মাজত বহুত পাৰ্থক্য আছে। ভালদৰে নিজকে সুধি চা। অৰ্ণৱ সোনকালে সুস্হ হৈ উঠক। মইয়ো সেইটোকে বিচাৰো।

:মা, মই জানো তুমি কি কব বিচাৰিছা। কিন্তু প্ৰথমবাৰ কাৰোবাক ভাল লাগিছে, কিয়, কেনেকৈ এইবোৰৰ উত্তৰ মোৰ ওচৰত এতিয়া নাই। কিন্তু তুমি ভবাৰ দৰে মোৰ মনত একো সন্দেহ নাই মা।
মাক অলপ আচৰিত হোৱা যেন লাগিল, কিন্তু মোৰ মনৰ মাজত অাজি একোকে নাৰাখো,যি মনলৈ আহিছে, কৈ দিছো।
:জীও, এইখিনিত বহচোন। বেছিকৈ চিন্তা কৰিছ কথাবোৰ। কাৰোবাক ভাল লগাটো অপৰাধ নহয়, মাথোঁ মই বিচাৰোঁ তই খোজবোৰ সাৱধানে দিবি। দেউতাই আঘাত পোৱা কাম নকৰিবি।
মায়ে সামৰি লৈছে বুকুৰ মাজত, কুৰুকি কুৰুকি সোমাইছো।
কিমান দেৰি তেনেকৈ আছো নাজানো।
:আস্থা, দেতাই মাতি আছে।
নিজকে অলপ ঠিক কৰি নিশা আৰু মা দেউতাৰ লগত ওলাই আহিলো, দেউতাই সোধা প্ৰশ্নৰ চমু চমু উত্তৰ দি আছো। মায়ে বাৰে বাৰে কথাবোৰ বুজাবলৈ চেষ্টা কৰিছে। কোনোবাখিনিত নিজকে ভুল যেনো অনুভৱ হৈছে, কিন্তু অৰ্ণৱক মোৰ ভাল লাগে অাৰু সেই কথা মই নুই কৰিব নোৱাৰোঁ। সৰু সুৰা বজাৰ কেইটামান কৰি মাহঁত যাবলৈ ওলাল।
:জীও, দেউতাক কথাবোৰ মই কম, তই মাথোঁ এটা কথা মনত ৰাখিবি, তই মনত কষ্ট পালে আমিও পাওঁ। তোৰ সুখ দুখ সকলোতে তোৰ মা লগত থাকিব। এতিয়া যা। সময়মতে খোৱা বোৱা কৰিবি।
মা দেউতাৰ পৰা বিদাই লৈ হোষ্টেললৈ ঘূৰি আহিছো, বুকুখন বহুত বেছি পাতল লাগিছে অাজি, মাৰ কথাকেইটাই সাহস দিছে। ফোনটো তেনেকুৱাতে বাজি উঠিল।
:হেল্ল ‘
:..
:উৎপল দা, শুনিছে নাই মোৰ মাতটো, হেল্ল।
:Meet me.. Astha..
অৰ্ণৱ!!!!!!!!!!!!!!!
দুৰ্বল মাতৰ দুটা কথা, তাতো মোক লগ পোৱাৰ হেঁপাহ। কিয় এনেকুৱা এই মানুহজন!!!
:হেল্ল, আপুনি ঠিকে আছেনে? হেল্ল’
:আস্থা, ই বহুত জেদ কৰা কাৰণে ফোনটো দিলো, ডাক্তৰে মানা কৰিছে কথা পাতিবলৈ, বহুত উইক হৈ আছে, পিছত পাতিবা।
এনেকুৱা লাগিছে এতিয়াই গুচি যাম তেওঁৰ ওচৰলৈ, বুকুৰ ভিতৰখন নাই নাই লাগিছে, কিয় এই বান্ধোন, সমাজ, নীতি নিয়ম??
সন্ধিয়া হবৰ হৈছে, কাইলৈ ৰাতিপুৱা তেওঁ যাবগৈ, কেনেকৈ কি কৰোঁ মই?
মোক মাফ কৰি দিয়ক অৰ্ণৱ!!!!

আগলৈ….