love story

#JEC Chapter 2 Part 10

Previous: #JEC Chapter 2 Part 9

এনেকুৱা কিয় কৰিলা তুমি আস্থা?? Why Damn it??
খামুচি থকা হাতখন আতৰাই দি মুখ খন ঢাকি ধৰিলে তেওঁ, কি কৰিলো মই???????
:কি কৰিলো মই?
:কিয় গৈছিলা তালৈ? Why did you meet Mrs Anuradha?
:তেখেতে মোক মাতি পঠিয়াইছিল, সেইকাৰণে গৈছিলো। কিন্তু আপোনাৰ খং কিয় উঠিছে?
:Because I am hurt Astha. তুমি সেইবিলাক কথা জনাটো মই বিচৰা নাছিলো।
:কিন্তু কিয়? মই আপোনাৰ বিষয়ে জানিব বিচাৰিছিলো।
:But why? কিয় জানিব লাগে? জানি কি কৰিলা? মোৰ ওপৰত sympathy আহি গল right? Arnab has such a dark past so let’s give him some love and care. মই তোমাৰ love and support বিচাৰিছিলো আস্থা, sympathy নালাগে মোক ।মহান বনি গলা ন। All women are same, they just want to be the better person in every damn relationship. I just hate it.
:বচ্, বহুত হল, সব কথা আপোনাৰ নিচিনাকৈ নাভাবো মই, আপোনাৰ জীৱনত কি ঘটিছিল বা কি ঘটি আছে, সেইবোৰৰ হিছাপ কৰি মই আপোনাক ভালপোৱা নাছিলো, আপোনাৰ মায়ে মোক মাতিছিল, কিবা কব খুজিছিল, তেখেতৰ কথাক সন্মান জনাই মই আপোনাৰ ঘৰলৈ গৈছিলো। অাৰু আপোনাক সুধি চোৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তা আছিল বুলিও মই নাভাবোঁ। কাৰোবাক যদি অামি ভালপাওঁ, তেওঁৰ দৃষ্টিভংগীৰে কিছুমান কথা জুকিয়াই চাব জানিব লাগিব। আপোনাক কেতিয়াও কোনো কথাৰ উত্তৰ মই বিছৰা নাই, আপুনিও মোৰ সকলো কথাতে মাত মাতিলে মোৰ ভাল নালাগে।
:So you need personal space?
:কিয়? আপোনাক নালাগে? মই যদি অনবৰতে আপোনাৰ প্ৰতিটো কথাতে সোমাই পৰো আপোনাৰ ভাল লাগিবনে? মই যদি কওঁ আপোনাৰ মাৰ একো দোষ নাই, আপুনি তেখেতক ভুল বুজি আছে, আপুনি বিশ্বাস কৰিবনে? মইতো আপোনাক একো কথাতে জোৰ কৰা নাই, তেনেহলে আপুনি কিয় মোৰ ঠাইত নিজক ৰাখি নাচায়।কি কব লাগিছিল মই আপোনাৰ মাক? যে মই যাব নোৱাৰিম কাৰণ অৰ্ণৱে বেয়া পাব? আপোনাৰ কবলগীয়া খিনি মই শুনিব নিবিছাৰো? কি কব লাগিছিল??

খং উঠি আহিল, অৰ্ণৱ সলনি নহয় মই জানো, কিন্তু তেওঁৰ ভুল কথা এটা মই কেতিয়াও মানি লব নোৱাৰোঁ। উচাৎ মাৰি উঠি গল অৰ্ণৱ, অলপ দূৰত গৈ চিগাৰেট জ্বলালে, একো কোৱা নাই। বহি আছো মইয়ো একে ঠাইতে, খং মোৰো আছে। ফোনটো উলিয়াই নিশালৈ মেছেজ কৰি কত আছো কলো। অলপ সময় তেনেকৈয়ে পাৰ হল। অশান্তি লাগিবলৈ ধৰিলে। উঠি আহিলো বহি থকা ঠাইৰপৰা।
:আপোনাৰ অাৰু একো কবলগীয়া নাই যদি  ইয়াৰপৰা যাওঁ।
কৈ ঘূৰি আহিব লওঁতেই হাতখনত ধৰি ৰখাই দিলে, গাৰ সমস্ত জোৰেৰে টানি নিলে মোক।
ধক্।
এখন হাতেৰে মোৰ কঁকালত ধৰি ছপাই নিলে তেওঁৰ ওচৰলৈ, বহুত বেছি ওচৰলৈ।
কি হৈ গল হঠাতে, উশাহবোৰ ঘন ঘন হবলৈ ধৰিলে, অৰ্ণৱৰ ৰঙা চকু কেইটা ইমান ওছৰৰ পৰা চোৱাৰ সাহস মোৰ নাই, কিন্তু আঁতৰি যাব পৰা শক্তি খিনিও মোৰ নাই। চুলিখিনি উৰি উৰি গালে মুখে পৰিছে, কিন্তু হাত খন উঠাব নোৱাৰোঁ, সোঁহাত খন অৰ্ণৱৰ হাতৰ চেঁপাত, বাওঁহাতেৰে তেওঁৰ বাউসীত ধৰি কোনোমতে ঠিয় হৈ আছো।
ইফালে সিফালে চালো, ওচৰত কোনো নাই, হে নমো , বচাবা অাজি।
:Don’t you dare miss Astha, you can’t leave me like this.
:কোনোবাই দেখিব।
:I don’t care.
:please… মই নাযাও, please এৰি দিয়ক।

লাহে লাহে হাতৰ মুঠিতো ঢিলাই দিলে, কঁকালৰ পৰা হাতখন মই নিজেই আঁতৰাই দিলো, উশাহ তো এতিয়াহে ঘূৰাই পাইছো।
:আপোনাৰ খং কমিলে আহিব, মই আছো ইয়াতে।
ঘূৰি গৈ আকৌ একে ঠাইতে বহি পৰিলো, নিশা জনীও নহাই হ ল।
অৰ্ণৱ আহি ওচৰতে বহিল, একো কোৱা নাই বহুত সময়। মই নিজেই কলো..
:কাইলৈ ৰাতিপুৱা ঘৰলৈ যাম নিশাৰ লগত।
:নালাগে।
:কিয়?
:মই থৈ আহিম।
:দুয়োজনীকে?
:নিশাক নিবলৈ আংকল নাহে নেকি?
:ওহোঁ, তাই ঘৰলে নাযায়, এইবাৰো আমাৰ ঘৰতে থাকিব। সেইকাৰণে কৈছো, আপুনি নালাগে যাব।
:Okay, carefully যাবা।
:হমম।
আকৌ মনে মনে পাৰ হল সময়, নিশাই মেছেজ কৰিছে। তাই নাহে, অৰ্ণৱে নালাগে বুলি কলে। মোৰ লগত অকলে থাকিব বিচাৰে তেওঁ, এই অঁকৰা মানুহটো মোৰ।
:আপুনি নিশাক কি কলে???
:Do you really love me Astha?? If so, why? মোৰ ভাল পাবলগীয়া কিবা quality আছে জানো, are you sure about your feeling.
মোৰ কথাৰ উত্তৰ নিদি বেলেগ কথা উলিয়ালে অৰ্ণৱে।
:বাৰে বাৰে সুধি থকাটো জৰুৰী নেকি? ভালপোৱা হৈ যায়, ভাবি চিন্তি কৰা নাযায়। মোৰো হৈ গল, ভাল লাগিল আপোনাক, কিয় নাজানো, কেনেকৈ নাজানো, কিমান সেইটো ও নাজানো, বেছিকৈ সুধি নাথাকিব, সব খেলিমেলি হৈ যাব।
:মোক একো নোকোৱা? মোৰ গোটেই past life গম পালা, তাৰ পিছতো একো কবলৈ নাই তোমাৰ?
:যি সময়ত আপোনাৰ জীৱনত মই নাছিলো, সেই সময়ত যি ঘটনা ঘটিছিল সেই বিষয়ে মই একো কব নিবিছাৰো। কিন্তু আপোনাৰ মাৰ লগত কথা পাতি এটা কথা বুজিলো তেখেতে আপোনাক বহুত ভাল পায়। কিন্তু পৰিস্থিতত পৰি আপোনাৰ পৰা আঁতৰি থাকিব লগা হল, তেখেতক ভুল বুজি অাছে আপুনি।
:মই সব জানো আস্থা, বুৰ্বক নহয় মই।
:তেনেহলে ঘৰৰ পৰা আঁতৰি আছে কিয়, এবাৰ মা বুলি নামাতে কিয়, মানুহগৰাকীক ইমান কষ্ট কিয় দিছে?
:কাৰণ তেওঁ মোক বিচাৰি তেতিয়া গৈছিল যেতিয়া মই মৰিবলৈ ওলাইছিলো, what the hell was she doing when my grandfather snatched me from her, everyone manipulated me against her, why she didnt talk to me, why damn it.
:কাৰণ তেখেত এগৰাকী নাৰী, কবলৈ বৰ সহজ, কিন্তু সেই সময়ত এগৰাকী মহিলাই নিজৰ স্বামীক হেৰুৱাৰ পিছত কি কি সহিব লগীয়া হয়, সেইটো কোনেও নুবুজে, তেখেতে অকলে কিমান যুজ দিলে আপুনি বা মই নাজানো। মই এইটো কোৱা নাই যে আজিয়েই আপুনি তেখেতক মাফ কৰি দিয়ক। কিন্তু তেখেতক বুজিবলৈ চেষ্টা কৰক, নহলে গোটেই জীৱন আপোনালোক দুয়োজনে বৰ কষ্ট পাব। অাৰু আপুনি সুখী হোৱাটো মই বিচাৰো।
:Is it really you Astha??? I mean you are saying all these?
:কম বুলি ভবা নাছিলো, ভয়ো লাগিছিল আপোনাৰ আগত এইবোৰ কথা কবলৈ, কিন্তু কথাবোৰ মনতে থৈ দিলে সব কামতে আউল লাগে।মানে সব খেলিমেলি হৈ যায়। মই বহুত বেছি একো নাজানো, কিন্তু মই যিবিলাক মানুহক ভাল পাওঁ, সেই মানুহবোৰ হাঁহি থাকিলে, সুখী হলে মই ভাল পাওঁ, মোৰ মা দেউতাও তেনেকুৱাই। সেইকাৰণে কৈছো, অাগৰ কথাবোৰ ধৰি নাথাকি আহিবলগীয়া দিনবোৰৰ কথা ভাবক। JEC ত আপোনাৰ অাৰু মাত্ৰ এটা semester অাছে, তাৰ পিছত…
:তাৰ পাছত… মোক পাহৰি যাবা????
এই মানুহটো কেলেই এনেকুৱা নাজানো, কথাটো সম্পুৰ্ণ হবলৈ নিদিয়ে, খংটো উঠি আহিবই।
:উফ্,  আপুনি কেলৈ এনেকুৱা।
:মই এনেকুৱাই, কোৱা তাৰ পাছত কি???
:চাওক, মই এতিয়াই বহুত দূৰলৈ একো ভবা নাই, অাৰু মা দেউতাৰ মোৰ বাহিৰে কোনো নাই, দেউতা অলপ দিন পাছত retire হব, মোৰ ওপৰত বহুত দায়িত্ব অাছে, মই ভালকৈ পঢ়ি কিবা এটা কৰিব বিচাৰো, যাতে মা দেউতাৰ কষ্ট নহয়।
:I can understand, and I respect your thoughts.
:সেইকাৰণে কৈছো, মই বহুত বেছি দূৰলৈকে একো নাই ভবা।
:what do you mean? You will never marry me????
:মই বিয়া নহওঁ কেতিয়াও।
:WHAT!!!!!!! Nooooooo!

… আগলৈ

If you want to be notified as soon as the next post released, follow me in facebook

love story

#JEC Chapter 2 Part 9

Previous: #JEC Chapter 2 Part 8

                   নিশা, উৎপল দা অাৰু অনুৰাগ, তিনিওটা Conference কল লগাই ঘণ্টা ঘণ্টা ধৰি একেটা কথাকে পাতি আছে, কাইলৈ অৰ্ণৱ অাৰু মোক কেনেকৈ লগ লগাই দিব পাৰি। কাৰণ খঙত একো নাই নাই হৈ অাছে অৰ্ণৱ, মোৰ নাম ললেও গালি পাৰে উৎপল দাক। মই মনে মনে সিহঁতৰ কথাবোৰ শুনি শুনি হাঁহি আছো।
:ফোনটো ল।
:কি??
নিশাই হঠাৎ ফোনটো মোক দি আঁতৰি গল, মই ভাবিলো উৎপল দাৰ লগত কথা পাতিব লাগে, কিন্তু নহয়, সিফালে অৰ্ণৱ।
:নিশা, কিবা কবি?
খং উঠি থাকিলে অৰ্ণৱ অলপ বেছি গহীন হৈ যায়।
:নিশা নহয়, মই ।আস্থা ।
:I don’t wanna talk to you.
:মোৰ অাছে কথা পাতিবলগীয়া, কাইলৈ লগ পাম।
কৈয়ে ফোনটো কাটি দিলো, কিমান সাহস কৰি কথাটো কলো নিজৰে বিশ্বাস হোৱা নাই।অপেক্ষা মাথোঁ এতিয়া ৰাতিপুৱালৈ। এটা ধুনিয়া দিনৰ সপোন লৈ শুই থাকিলো।
        ৰাতিপুৱা শুই উঠিয়েই ব্ৰাচদাল মুখত লৈ ফোনটো চালো, নাই অৰ্ণৱৰ খা খবৰ নাই। মুখ হাত ধুই ছাহ কাপ লৈ বহিছো, আহিলে মেছেজ এটা।
:be ready, I will come to pick you up.
  অৰ্ণৱ????!!!!
খঙটো কমিল মানে, মুখত আপোনা আপুনি হাহি এটা ওলাই গল, নিশাক চোঁচৰাই নমাই দিলো বিচনাৰ পৰা। এঘন্টা আছে মোৰ হাতত এতিয়া, বুকুখন ধক ধক কৰিবলৈ ধৰিলেই। নিশাৰ বেছিহে অবস্থা বেয়া, তাইৰে মোৰে গোটেই কাপোৰ সোপা বিচনাত মেলি লৈছে, কি পিন্ধিম সেইতো ভাবি পোৱা নাই। সুধিবলৈ কোনো নাই হোষ্টেলত, ৰাতিপুৱাই ঘৰলৈ গল সৱ, বাহঁতৰ পৰীক্ষা আছে। দুয়োজনীয়ে এশবাৰ মান ভাবি ভাবি অৰ্ণৱৰ প্ৰিয় ৰঙৰ চুৰিদাৰ এযোৰ উলিয়াই ললো, ৰঙা। গাটো ধুই ওলাই আহি নিশাৰ আগত বহি দিছো, সৰুতে পুতলা সজোৱাৰ নিচিনাকৈ তাই মোক সজাইছে, কাজল আঁকিছে, পাতলকৈ লিপষ্টিক লগাইছে।
:তই নিজে ওলোৱাই নাইচোন।
:পাগল হলি নি তই? মই আকৌ কেলে যাম তহঁত দুটাৰ লগত।
:তইহে পাগল, মই অকলে অকলে অৰ্ণৱৰ লগত কেতিয়াও নাযাও, তাতে কালিৰপৰা মূৰটো গৰম হৈ অাছে, ঠিকছে গালি দিব মোক, তইয়ো বল না, তই থাকিলে বেছি গালি নিদিয়ে।
বহুত কাকূতি মিনতি কৰি নিশাক মান্তি কৰালো, সিধান্ত হল, অামি যত যাম, তাই আৰু অনুৰাগ তালৈকে আহিব। উশাহটো ঘূৰাই পোৱা যেন লাগিলে।
আইনাত  নিজকে এবাৰ চালো, প্ৰিয়জনক লগ পোৱাৰ হাবিয়াস সকলোৰে বাবে এনেকুৱাই নে? নিজকে তেওঁৰ বাবে সজাই তুলি ভাল পায়নে সকলোৱে ?
বুকু খন এনেকৈয়ে ধক ধক কৰেনে???????
ফোনটো বাজি উঠিল, অৰ্ণৱ।
:I am waiting outside.
ওলাই যাবলৈ ভয় লাগিলেই, নিশাক টানি টানি লগতে লৈ আহিছো। গেটৰ সন্মুখত ৰৈ আছে অৰ্ণৱ। মোৰ দৰে চাগে তেওঁৰো হৈছে। কলা ছাৰ্ট আৰু ব্লু জিনছত অাৰু বেছি ভাল দেখাইছে, কিন্তু এই দাঢ়ি সোপা কিয় নাকাটে নাজানো, গুণ্ডা গুণ্ডা লাগি যাই কিবা। পাতলকৈ হলেও ৰাখিবই। বাইকখনৰ ওচৰত গৈ ভূত টোৰ নিচিনাকৈ ৰৈ আছো। অলপ আঁতৰত ৰৈ নিশাই মুখ খন টিপি টিপি হাঁহি আছে।
:উঠা।
ধক্।
খং তো কালিৰ সমানেই আছে। ছুৰিদাৰ জোৰতকৈ বেছি ৰঙা মোৰ গাল খনহে হৈছে।
লাজে ভয়ে সৰু বেগটোতে খামুচি ধৰি ৰৈ আছো, কিন্তু এনেকৈ থাকিলে আৰু গালি খাম, গতিকে হাতখন তেওঁৰ কান্ধত থৈ বাইকত উঠিলো। চিনাকি গোন্ধটো আকৌ এবাৰ উশাহত।হাতখন আতৰাই আনিলো।
:অামি কলৈ যাম?
:কিয় লাগে? You can trust me. You will be safe.
:নহয় মানে নিশা আহিব।
:whatttt?? You invited people to join us in our first date?See Astha, if you still have doubt or if you feel unsafe with me, then please go back, I can understand.
:নহয়, মই তেনেকৈ ভাবি নিশাক মতা নাই, তাই থাকিলে আপুনি কমকৈ গালি দিয়ে কাৰণে মাতিছিলো।
:You are impossible! Can we leave now?
:হমম ।
:Bye Nisha.
:বাই অৰ্ণৱ দা, আহি আছো পিছে পিছে, লান্স একেলগে কৰিম।
:Sure.
:পোৱালিক গালি চালি নিদিব দেই বেছিকৈ।
:পোৱালিক কোৱা মোৰ খং টো নুঠাবলৈ।
হাঁহি হাঁহি নিশা ভিতৰলৈ সোমাই গল।
:ভালকৈ ধৰি লোৱা।
সোঁহাত খন তেওঁৰ কান্ধত থলো, আৰু অলপ কাষ চাপি বহিলো অৰ্ণৱৰ। অাজি ইমানদিনে অামি দুয়োয়ে বিচাৰি ফুৰা আমাৰ সময়খিনি অাজি একেলগে কটাম। হে নমো, অৰ্ণৱৰ খং তো যেন অাজি কমকৈ উঠে!!!!! আৰম্ভ হল আমাৰ যাত্ৰা, ডিচেম্বৰ মাহৰ ঠাণ্ডাৰ আমেজ, অাৰু ৰদৰ কোমল পৰশ, এটা মিঠা মিঠা অনুভৱ, চকুকেইটাই জপাই উশাহটো টানি ললো,এই ভাল লগাৰ যেন শেষ নহয়। কলৈ গৈ আছো নাজানো, কিন্তু গৈ থকা ৰাস্তাটো খুব ধুনিয়া, দুয়ো ফালে কেৱল সেউজীয়া। অৰ্ণৱে এতিয়ালৈকে এটাও কথা সোধা নাই। মইয়ো কিবা সোধাৰ সাহস কৰিব পৰা নাই।
বহুত সময় তেনেকৈয়ে গুচি গল।
:মই যেতিয়া বেছি lonely feel কৰোঁ, ইয়ালৈ আহোঁ।
:ধুনিয়া ঠাই।
:তুমি অহা নাই কেতিয়াও?
:ওহোঁ।
বিশাল ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰৰ এখন ধুনীয়া ঠাই , নহয়, খুব বেছি ধুনীয়া ঠাই। নিমাতী। মই আগতে কেতিয়াও যোৱা নাছিলো। বাইক খন ৰখাই অলপ খোজকাঢ়ি গলো। দূৰ দূৰলৈকে কেৱল ব্ৰ্হ্মপুত্ৰৰ বিশালতা। বুকু জুৰ পৰি যোৱাকৈ সুন্দৰ এটা পৰিৱেশ।যিহেতু ডিচেম্বৰ মাহ, বনভোজ খাবলৈ অহা মানুহৰ অলপ ভিৰ। কিন্তু হলেও কিবা এটা ভাল লাগি গল মনটো।
:I have a special place of mine, want to see?
:হমম ।
মানুহৰ ভিৰৰ পৰা অলপ আঁতৰি আহিলো, তললৈ নামি যাওঁতে অলপ ভয় লাগিল, হলেও অৰ্ণৱৰ হাতত ধৰি আগবাঢ়ি গলো, কহুৱা বনৰ মাজে মাজে গৈ অলপ নিজান এটুকুৰা ঠাই, কোলাহল শূন্য, বোৱতী পানীৰ শব্দৰে জীপাল।
:you know what, I always wanted to bring you here. ইয়ালৈ আহি বহুত শান্তি পাওঁ মই। অকলে বহুতবাৰ আহিছো, ঘণ্টাৰ পিছত ঘণ্টা বহিছো, চিগাৰেট খাইছো, জীৱনত কি পালো, কি নাপালো হিছাপ কৰিছো, this place is so special for me. And thank you for coming here, it became more special for me now.
:ইয়াত বহিব পাৰি?
:of course, why not.
দুয়ো বহি কেৱল বৈ যোৱা পানী খিনি চাই আছো, দুয়োৰে বুকুৰ মাজত বহুত কিবাকিবি ঘটি আছে , ঠিক এই পানীখিনিৰ দৰেই, ওপৰত শান্ত, গভীৰলৈ গলে কোবাল ঢৌ, অহৰহ খুন্দিয়াই থাকে মনৰ মাজত। অৰ্ণৱৰ সোঁহাতৰ মুঠিত মোৰ বাওঁহাতখন, খামুচি ধৰি আছে। এৰি দিলেই যেন হেৰাই যাম। তেওঁৰ ফালে এবাৰ চালো, চকুকেইটা অলপ সেমেকা। কি হল???
:এনেকুৱা কিয় কৰিলা তুমি আস্থা?? Why Damn it??
খামুচি থকা হাতখন আতৰাই দি মুখ খন ঢাকি ধৰিলে তেওঁ, কি কৰিলো মই???????
.. আগলৈ
If you want to be notified as soon as the next post released, follow me in facebook
love story

#JEC Chapter 2 Part 8

Previous: #JEC Chapter 2 Part 7

উৎপল দা…??????

:সি মোক জীয়াই ৰাখিছে ইমানদিনে, ৰেজিয়া আৰু তাৰ কাৰণেই মই ‘মই’ হৈ থাকিলো ।
:অাৰু অৰ্ণৱ?? তেওঁ ইয়ালৈ ঘূৰি কেতিয়া আহিল?
:সময় সদায়ে একে নাথাকে। সেইখন ঘৰৰ পৰিবেশ লাহে লাহে সলনি হৈছিল। মোৰ দেওৰৰ বিয়া বাৰু কৰি নিজৰ সংসাৰ ডাঙৰ হল।অৰ্ণৱ লাহে লাহে কেৱল এটা দায়িত্ব হৈ পৰিল। তাৰ বয়স ষোল্ল বছৰ তেতিয়া, মোৰ শহুৰ দেউতাৰ হঠাৎ হৃদৰোগত আক্ৰান্ত হৈ মৃত্যু ঘটিল। অৰ্ণৱক এবাৰ দেখা পাম বুলিয়েই লাজ অপমান সকলোবোৰ পাহৰি গৈছিলোঁ তেখেতসকলৰ ঘৰলৈ, কিন্তু নাই তাক তেতিয়াও আহিবলৈ নিদিলে। সেইদিনা তালৈ গৈ হে গম পালো অৰ্ণৱৰ খৰছ পাতি বহন কৰিবলৈ দেওৰ অাৰু মোৰ জা গৰাকী একেবাৰেই সাজু নহয়। মোৰ শাহুৱে কান্দি কাটি মোক কলে অৰ্ণৱক যাতে মই আকৌ আঁকোৱালি লওঁ। অদ্ভুত এই মানুহবোৰ। কিয়, কেনেকৈ ইমান জটিলতা সামৰি ৰাখে নিজৰ মাজত সেইয়া চাগে মই কেতিয়াও বুজি নাপাম। এবুকু আশা বুকুত বান্ধি সেইদিনা ঘৰলৈ উভতি আহিলো। তাৰ স্কুলৰ লগত কথা পাতি সমগ্ৰ খৰছ বহন কৰিলো, কিন্তু তাক জানিবলৈ দিয়া নাছিলো। খুড়াকে কৰিছে বুলিয়েই ভাবি থাকিলে সি। কিন্তু ককাক ঢুকাই যোৱাৰ পাছত অৰ্ণৱ অাৰু বেছি অকলশৰীয়া হৈ পৰিল। কেৱল কিতাপৰ মাজতেই সোমাই থকা হল, স্কুলৰ পৰা মোলৈ ঘনে ঘনে ফোন অহা হল, অৰ্ণৱৰ এনেকুৱা আচৰণে হোষ্টেলৰ সকলোকে আচৰিত কৰিলে। তেনেকৈয়ে সি 12th পাছ কৰিলে। তাৰ পাছত সি NIT ত এডমিশ্যন ললে, শ্ৰীনগৰত। কিন্তু কি হল তাত নাজানো, সি চাগৈ ভিতৰি ভিতৰি তেতিয়ালৈ শেষ হৈ গৈছিল, এন্টি ডিপ্ৰেছেন্টৰ overdose লৈ সি হস্পিতালত ভৰ্তি হব লগা হল, কিয় নাজানো, সেইদিনা সি প্ৰথমবাৰ মোলৈ ফোন কৰিছিল, একো নকলে, চেপাঁ চেপাঁ কান্দোনৰ শব্দ শুনি সকলো বুজি পালো মই। উৎপলক লগত লৈ পিছদিনাই উৰা মাৰিলো তাৰ ওচৰলৈ। অৰ্ণৱক দেখি ভয় খাইছিলো সেইদিনা মই, চকুৰ তলত ডাঙৰ ডাঙৰ গাত, ওঁঠ দুটা শুকান, চকু কেইটা অঙঠাৰ নিচিনা ৰঙা। ডক্টৰে জনাইছিল সি যে বহু দিন আগৰপৰাই সেইবোৰ tablet খাই আছিল। কিমান অকলশৰীয়া হলে এটা ওঠৰ বছৰীয়া লৰাই নিজৰ জীৱনটো এনেকৈ শেষ হৈ যাবলৈ দিব পাৰে???
মই কিন্তু সেইদিনা কন্দা নাছিলো, অৰ্ণৱ অলপ সুস্থ হোৱালৈ বাট চাই তাক একেবাৰে লৈ অহাৰ ব্যবস্থা কৰিলো, কিন্তু সি নাহে, মইয়ো এৰি নিদিলো। অৰ্ণৱৰ জেদতকৈ মোৰ জেদ বহুত বেছি আছিল, তাৰ বস্তু বাহানি লৈ,কলেজৰ formality কৰি তাৰ হাতত মাথোঁ টিকেট তো দিলো।
:মই নাযাও।
:option দিয়া নাই মই তোমাক, বলা।
:I can’t live with a woman like you! You got it Mrs Anuradha?
এটা পূৰ্নহতীয়া চৰ মাৰিছিলো তাক, হস্পিতালৰ দুৱাৰ মুখতে, অাৰু সহন শক্তি নাছিল মোৰ। পুনৰ প্ৰতিবাদ কৰা নাছিল সি। বাধ্য ছাত্ৰৰ দৰে মোৰ পিছে পিছে আহিল।
ঘৰ পাই তাৰ নতুন জেদ, সি মোৰ লগত নাথাকে, আনকি এইটো ঘৰত নোসোমালেই, আহমেদৰ লগত ড্ৰাইভাৰ কোৱাৰ্টাৰত থাকিবলৈ ললে। মোৰ বাহিৰে বাকীবোৰৰ লগত এটা দুটা কথা পাতে। একেবাৰেই ওলাই নাযায় ঘৰৰপৰা। ডাক্তৰ ঘৰলৈকে মাতি দিওঁ। লাহে লাহে সুস্থ হবলৈ ধৰিলে অৰ্ণৱ। উৎপলৰ লগত বন্ধুত্ব গঢ়ি উঠিল, পঢ়াতো সহায় কৰি দিলে, উৎপল তেতিয়া higher secondary final দিব, লগতে Engineering entrance বিলাকৰ বাবেও সাজু হৈছিল। মই উৎপলক কৈ অৰ্ণৱৰ কাৰণেও ফৰ্ম ফিলাপ কৰালো। মোৰ কথা অৰ্ণৱে একো নুশুনে, কিন্তু ৰেজিয়া আৰু উৎপলে কুটুৰি কুটুৰি তাক পৰীক্ষা দিয়ালে। ভগৱানৰ কৃপাত দুয়োটাৰে JEC তে এডমিশ্যন হল।ভগৱানক পৰি পৰি সেৱা কৰিছিলো সেইদিনা। মোৰ দুয়োটা লৰা একেলগ হল। কিন্তু অৰ্ণৱে যেন ঘৰৰপৰা ওলাই যোৱাৰ সুযোগ এটাহে পালে। ভাৰাঘৰত থকাৰ জেদ ধৰিলে। কাৰো বুজনি কামত নাহিল। মইয়ো সমানে জেদী। উৎপল লগত থাকিলেহে থাকিবলৈ দিম বুলি কলো, সি বৰ এটা আপত্তি নকৰিলে। সেই তেতিয়াই যি গল আৰু ঘূৰি অহা নাই। JEC য়ে অৰ্ণৱক অলপ হলেও সলনি কৰিলে, মোৰ লৰাটো আকৌ জী উঠিলে, লাহে লাহে আসমীয়া কথা বতৰা শিকিলে, মানুহক ব্যবহাৰ কৰিবলৈ শিকিলে। কিন্তু আকৌ খেলিমেলি লাগিল তুমি অহাৰ পিছত।
:কিন্তু মই কি কৰিলো????
:তোমাক লগ পোৱাৰ পিছত, বিশেষকৈ পূজাত তোমালোকৰ ঘৰলৈ গৈ সি বুজি পালে   সি জীৱনত কি হেৰুৱালে, পৰিয়াল কি বস্তু, উৎসৱ পাৰ্ৱনত আপোন জনৰ লগত থাকি কেনেকুৱা লাগে, সেইদিনা সি তোমালোকৰ ঘৰৰপৰা চিধাই ইয়ালৈ আহিছিল, ঘৰৰ ভিতৰ নোসোমালে, মোক দুৱাৰমুখতে যিমান পাৰে গালি পাৰিলে, তাৰ জীৱনটো   কিয় ধ্বংস কৰিলো, দেউতাকক কিয় হত্যা কৰিলো, মোৰ প্ৰেমিক কোন যাৰ বাবে মই এইবিলাক কৰিলো, মুঠতে অকথ্য, অকল্পনীয় কিছুমান কথা শুনিলো সেইদিনা। কেনেকৈ বুজাওঁ মই, আচলতে কি হৈছিল, কেনেকৈ হৈছিল। কেতিয়া যে বুজি পাব, মোক এবাৰ মা বুলি মাতিব!
হুমুনিয়াহ এটা কাঢ়ি তেওঁ ৰৈ গল। মইয়ো কি কম ভাবি পোৱা নাই।
:আস্থা, খোজ বোৰ সাৱধানে দিবা, অৰ্ণৱ বৰ জটিল। তুমি নোৱাৰিবা চম্ভালিব। তাতে তোমাৰ পঢ়া আৰম্ভ হৈছেহে, মা দেউতাৰ কিমান ছাগে সপোন আছে তোমাক লৈ, তেওঁলোকৰ কথাও ভাবিবা। তুমি জানো বিচাৰিবা তেওঁলোকে মনতে দুখ পোৱাতো।
:আপুনি কি বিছাৰে?
:মানে?
:নহয় মানে, আপুনি মই অৰ্ণৱৰ পৰা আঁতৰি থকাটো বিছাৰে, নহয় জানো।
:মুঠেও নহয়, মই মাত্ৰ নিবিছাৰো তুমি তাৰ ওচৰলৈ ক্ষণিকৰ বাবে আহা, আধৰুৱা কৰি মোৰ লৰাটো এৰি গলে সি আকৌ পাগল হৈ যাব, অাৰু গোটেই জীবনৰ কথা ভাবিবলৈ তুমি বহুত সৰু হৈ আছা, গতিকে নিজে আকৌ এবাৰ ভালকৈ ভাবি চাবা।
:হমম, ঠিক আছে।
কথাৰ মাজতে নিশাৰ কথা পাহৰিয়ে গৈছিলো, সেইজনী উৰি অহা দি আহি হেঁচা মাৰি ধৰিলেহি, ৰেজিয়া বাইদেউয়ে খাবলৈ মাতিছে। তললৈ নামি আহিলো, খোৱাৰ টেবুলত বিধে বিধে খোৱা বস্তু সজাই থোৱা আছে। কিছুমান মই চিনিয়ে পোৱা নাই, মানে ঘৰত কেতিয়াও খাই পোৱা নাই। হাত মুখ ধুই খাবলৈ বহিলো, মোৰ মুখামুখি কৈ অৰ্ণৱৰ মাক বহিল। নিশা অাৰু ৰেজিয়া বাইদেউৰ কথা তেতিয়াও শেষেই হোৱা নাই।
ভাতকেইটা লিৰিকি বিদাৰি বহি আছো। ইমানবোৰ কথা লুকাই আাছিল অৰ্ণৱৰ মাজত, অাজি প্ৰায় ছমাহ দিন তেওঁ মোক লগ পাইছে, কিন্তু কোনোদিন একো নকলে কিয়। খং, জেদ এইবোৰৰ মাজতে দুখবোৰ কিয় লুকুৱাই ৰাখিলে?
:আস্থা, তুমি একো খোৱা নাই যে? বেয়া হৈছে নেকি ৰন্ধা?
ৰেজিয়া বাইদেউৰ মাতত উচপ খাই উঠিলো।
:নাই নাই, বেয়া হোৱা নাই, খাইছো।
পেটৰ ভোক কেতিয়াবাই মৰিল, অাজি বহুত কিবাকিবি জানিলো, শুনিলো। সঁচাকৈ মা দেউতা অাৰু মোৰ পৃথিৱী খন ইমান সৰল, ইমান কোমল, সব মানুহ তেনেকুৱা হব নোৱাৰে নেকি? সবেই সবকে মৰম কৰিব, ভাল পাব নোৱাৰে নেকি?
 খাই উঠি অলপ সময় বহি সকলোয়ে কথা পাতিলো, অৰ্ণৱৰ মাকে কিন্তু বাৰে বাৰে মোৰ ফালেই চাই আছে, মোৰ মুখৰ সলনি হোৱা ৰঙৰ কাৰণ তেওঁৰ বাহিৰে ইয়াত থকা আন কোনেও নাজানে। সোনকালে ওলাই যাব পাৰিলেই ৰক্ষা।
:বল নিশা, অামি গৈ থাকো।
:আৰে যোৱাই নে, ইমান ভাল লাগিছে কথা পাতি, অাৰু অকণ সময় বহাচোন।
ৰেজিয়া বাইদেউয়ে জোৰ কৰিলে।
:তেওঁলোকৰ বেলেগ কামো থাকিব পাৰে, যাবলৈ দিয়া।
অৰ্ণৱৰ মাকে ভালকৈয়ে বুজিছে মোৰ অবস্থা, কোৱাৰ লগে লগেই বহাৰ পৰা উঠিলো।
:বলা, মই থৈ আহিম।
:নালাগে, অামি অট’ লৈয়ে যাম, টাউনত অলপ বজাৰ অাছে।
মুঠতে মই আৰু নোৱাৰোঁ, নিশাক কথাবোৰ কবই লাগিব। লগতে অৰ্ণৱৰ লগতো কথা পাতিব লাগিব।বিদায় লৈ লৰালৰিকৈ ওলাই আহিলো।
:আস্থা, কি হল, কিবা কলে নেকি অৰ্ণৱৰ মাকে।
:সব কম, অটত উঠি লওঁ।
বিচাৰি বিচাৰি এখন অট পালো, নিশাক এফালৰ পৰা সকলোবোৰ কৈ গৈছো, মোৰ দৰেই তাইৰো বিশ্বাস হোৱা নাই কথাবোৰ, চকু কেইটা ডাঙৰ কৈ মেলি মোৰ ফালে চাই আছে মাত্ৰ। গোটেইবোৰ কথা কলো তাইক, এতিয়াহে পাতল লাগিছে বুকুখন।
:আস্থা, অৰ্ণৱ দাক এইবোৰ নুসুধিবি।
:কিয়?
:কিয় মানে, পুৰণা ঘাঁ খুঁচৰি কি লাভ। অৰ্ণৱ দা আন লৰাৰ নিচিনা নহয়, তোৰ আগত নিজৰ দুখৰ কথা কৈ কোনোদিন sympathy লবলৈ অহা নাই, তইয়ো অৰ্ণৱ দাক এইবোৰ কথা জনাৰ আগতেই ভাল পাইছিলি, so বাদ দে। অৰ্ণৱ দা তোৰ লগত অকণমান সুখী হৈছে, হবলৈ দেচোন।
:কতনো সুখী, অাজি নোযোৱা কাৰণে বেয়া পালে মোক। কাইলৈ ৰাতিপুৱা ঘৰলে যামগৈ, লগেই নাপাও চোন।
:I have a brilliant idea. অামি ঘৰলৈ কাইলৈ নহয়, পৰহিলৈ যাম। এনেও বাঁহতৰ exam শেষ হোৱা নাই, তেওঁলোক থাকিবই, আমিও আৰু এদিন থাকি দিওঁ। and তই কাইলৈ অৰ্ণৱ দাৰ লগত ওলাই যাবি।
:কি???
আগলৈ….
If you want to be notified as soon as the next post released, follow me in facebook
love story · Uncategorized

#JEC Chapter 2 Part 2

:তোৰ জেগাত মই হোৱা হলে কিন্তু গুচি গলো হয় আস্থা, কি ছোৱালী বাৰু তই।
:মই ভয়াতুৰ নিশা, কৰোঁ বুলিয়েই কিবা এটা কৰিব নোৱাৰোঁ মই এতিয়াও।
অাৰু কথা বঢ়াবলৈ মন নগল, মই জানো, কেনেকৈ যাম, কিমান সময়ত পামগৈ, ইমান দেৰিকৈ লগ কৰিবলৈ দিবনে নিদিয়ে, সেইবোৰ একো নভবাকৈ নিশাই কথাবোৰ কৈ আছে, কিন্তু মই কিবা এটা কৰাৰ আগতে হেজাৰবাৰ ভাবি চাওঁ, এতিয়াও ভাবিছো। তেওঁ ভাল হৈ ঘূৰি আহক সোনকালে, ভগৱানৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিম।
       চাওঁতে চাওঁতে প্ৰায় পোন্ধৰ দিন পাৰ হল, উৎপল দাৰ পৰাই খবৰ লৈছো সদায়, অাৰু দুদিন  পাছত ঘুৰি আহিব তেওঁ।এইকেইদিন মই কি কৰিছো, ক্লাছ মিছ কৰিছো নেকি, ৰাতিপুৱাৰ ক্লাছলৈ চুৱেটাৰ পিন্ধি গৈছো নে নাই সকলো খবৰ ৰাখিছে তেওঁ। কিন্তু মোলৈ এটাও ফোন কৰা নাই। উৎপল দাৰ আগতে আপত্তি কৰি আছো।
সদায় একেটাই উত্তৰ পাওঁ, অৰ্ণৱে মাকৰ ফোন খুজি কেতিয়াও তোমালৈ ফোন নকৰে। ইফালে পৰীক্ষাৰ সময়ো পাইছেহি, অাৰু মাত্ৰ কেইটামান দিন মাজত। তেওঁৰ লগৰ বিলাকে যিমান পাৰে সহায় কৰিছে, notes জেৰক্স কৰাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি presenataion লৈকে কত কি কৰিব লাগে সকলোবোৰ।আমাৰো একে সময়তে পৰীক্ষা। মায়ে ফোন কৰিলেই পঢ়াৰ কথা কয় আজিকালি। আগতে কোনোদিনেই মোক পঢ়িবলৈ কব লগা হোৱা নাছিল, কিন্তু মায়ে বুজি পাইছে মোৰ মনৰ ভিতৰখন কিমান বেছি অশান্ত এতিয়া। যিমান পাৰো চেষ্টা কৰিছো নিজকে চম্ভালিবলৈ। দিনে দিনে নিশাৰ আচৰণ বোৰো কিবা সলনি হৈছে, পৰীক্ষা দি ইমানদিন বন্ধ থাকিব, কিন্তু তাইৰ ঘৰলৈ যাবলৈ ইচ্ছা নাই, মোৰ লগত যাবলৈও অপাৰগ। বেছিকৈ জোৰ কৰিলে খঙত একো নাই যেন হয়, খোৱা বোৱা নকৰে ভালকে। সঘনে অসূখ হবলৈ লৈছে। অলপ ঠাণ্ডাতে জ্বৰ হয়। ক্লাছলৈ যাবলৈও মন নকৰে। নিজৰ লগতে তাইৰো Assignment কৰিব লগীয়া হৈছে। দিনটো ক্লাছৰ পৰা আহি জিৰাবলৈ সময় নাই। ৰাতি শোৱাৰ সময় তিনি চাৰি বাজিবলৈ ধৰিছে। কেতিয়াবা বৰ বেয়াকৈ হাৰি গৈছো যেনো লাগে। উজুটি খাইছো সকলো ক্ষেত্ৰতে। সকলোবোৰ এৰি থৈ গুচি যাম নিচিনা লাগে। মোৰ সৰু পৃথিবী খন দিনে দিনে জটিল হৈ আহিছে যেন ।
         দিনবোৰ যেন বেছি দীঘলীয়া হৈছে এইকেইদিন। কলেজত মন নবহে, কিবা এটা শূন্যতাই আগুৰি ধৰিছে মোক। ভালপোৱা হয়তো এনেকুৱাই।
অৰ্ণৱ বিহীন দিনবোৰ বেয়া লাগে, বহুত বেছি বেয়া।
        নিশা আজিও নাযায় ক্লাছলৈ। তাইৰ কাৰণে খোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰি লৰালৰিকৈ ওলাইছো। দেৰি হৈছে। টিনা অাৰু ৰাজী ৰৈ ৰৈ গুচি গল।ধুই থোৱা কাপোৰ খিনিৰ মাজৰ পৰা ৰঙা কুৰ্তাটো উলিয়াই আনিলো। জন্মদিনৰ মিঠা মিঠা স্মৃতি কিছুমানে চুই গল। সেইটোকে পিন্ধিলো, তেওঁক ওচৰত পোৱা যেন লাগিল। দৌৰি যোৱাদি গৈছো। সোমাই গৈয়ে দেখোঁ কলেজত অাজি হুলস্থুলীয়া পৰিৱেশ। এটা ডাঙৰ বহুজাতিক কোম্পানী আহিছে campus placement অৰ কাৰণে ।ফাইনেল চেমেষ্টাৰৰ চিনিয়ৰ, শিক্ষক, training and placement cell অৰ মেম্বাৰ, সকলোবোৰ ব্যস্ত। প্ৰথমতে এইবোৰ একো বুজি পোৱা নাছিলো। ইষিতা বায়ে বুজাইছিল কেনেকৈ তেওঁলোকে MNC বিলাকৰ লগত কথা পাতি সকলোবোৰ ব্যবস্থা কৰে। বহুতৰে চাকৰি পঢ়া শেষ হোৱাৰ আগতেই হৈ যায়। আজিও বহুতৰে ভাগ্য উদয় হব।  মনটো সেমেকি গল, অৰ্ণৱ অাজি সুস্থ হৈ থকা হলে হয়তো তেওঁৰো জীবনৰ প্ৰথম চাকৰি আজিয়েই হল হয়। ভাবি ভাবি কেতিয়ানো ক্লাছৰুম পালোগৈ গমেই নাপালো।
মাজতে এটা ক্লাছ নহল, নিশাৰ কাৰণে নোট লিখোঁ বুলি উলিয়াই লৈছো।
:আস্থা।
ঘূৰি চালো, অনুৰাগ। আামাৰ ক্লাছৰ আটাইতকৈ ঠাণ্ডা লৰাটো। সৱৰে লগতে কেতিয়াবা কিবা কথা পতা হয়, কিন্তু অনুৰাগৰ মাতেই নুশুনো। সবৰ কথাবোৰ হাঁহি হাঁহি শুনি থাকে, নিজে একো নকয়। নিশাই তাক বৰফ বুলি মাতে।
:কোৱা।
:তোমাৰ লগত কথা আছিল।
:কি কথা?
:নিশাৰ বেছি গা বেয়া নেকি?
:অলপ জ্বৰ অাছে, কিবা কাম আছিল নেকি?
:এইখন দি দিবা তাইক।
কালি ছাৰে দিয়া Assignment টো ধুনিয়াকৈ লিখি আনিছে, ওপৰত নিশাৰ নাম। আচৰিত হৈ তাৰ ফালে চালো।
:নিশাক নকবা মই দিছো বুলি, প্লিজ।
:কিন্তু…
:প্লিজ।
মনটো ভাল লাগি গল, নিশাৰ কাৰণে মোৰ বাহিৰে অাৰু কোনোবাই চিন্তা কৰে। নিশাক কবই লাগিব। ক্লাছ আৰম্ভ হল। ভাইব্ৰেশ্বনত থোৱা ফোনটো বাৰে বাৰে বাজিছে। একেবাৰে সন্মুখৰ বেঞ্চ খনতে বহিছো, চাবও নোৱাৰোঁ। এবাৰ ছেগ বুজি উলিয়াই চালো। Unknown number. কেইবাটাও missed call. আকৌ ভৰাই থৈ দিলো। ক্লাছ শেষ হল। টিনা অাৰু ৰাজিৰ লগত ওলাই আহিলো।
:অই, মেইন গেটৰ ফালেদি যাম দেই, মোৰ চেম্পু কিনিবলৈ আছে।
টিনাৰ সদায় কিবা এটা থাকেই, আকৌ দীঘল পাক এটা মাৰি যাব লাগিব এতিয়া, উপায় নাই। তিনিওজনী আহি আছো। হঠাতে ৰাজীয়ে মোক জোকাৰি দিলে।
:আস্থা, সৌৱা চা, অৰ্ণৱ দা।
ধক্।
Training and placement cell অৰ বিল্ডিংটোৰ সন্মুখতে উৎপল দাৰ সইতে কিবা কথা পাতি অাছে।
জোৰেৰে কোবাই গল এজাক বতাহে।
একে ঠাইতে ৰৈ গৈছো।
কিমান দিন? কিমান দিন দেখা নাই!!!!
দৌৰি গৈ যেন সামৰি লম তেওঁক,  হেৰাব খোজা সপোন এটা ঘূৰি আহিছে।
:যা আকৌ মাত গৈ, মইয়ে চিঞৰি দিম নহলে এতিয়া।
আগবাঢ়ি গলো, প্ৰতিটো খোজতে উশাহৰ শব্দ অাৰু বেছি ঘন হৈছে। মোক এতিয়াও দেখা নাই, উৎপল দাই নিজৰ ফোনত তেওঁক কিবা দেখুৱাই অাছে। পিছফালে গৈ ৰলো, মুখেৰে মাত নোলায়, নোৱাৰোঁ একো কব।
দিওঁ নিদিওঁ কৈ হাতখন আগবঢ়াই দিলো তেওঁৰ হাতখনৰ ফালে,,,
মোৰ কঁপা কঁপা আঙুলিয়ে  লাহেকৈ চুই গল তেওঁৰ আঙুলি কেইটা…
ঘুৰি চালে..
ধুনিয়া চকুজুৰিৰ তলতে এটা চিলাইৰ দাগ।
ঘূৰাই পাইছো মোৰ প্ৰিয় সুগন্ধি,.মোৰ প্ৰিয়. মানুহ…
মোৰ ভালপোৱা… অৰ্ণৱ…. ।
চকুকেইটা সেমেকা, দুয়ো মৌন।
নালাগে আমাক শব্দৰ কোলাহল।
বুকুয়ে বুকুয়ে শিপাইছে সীমাহীন আবেগৰ ।
মনেৰে সামৰিছো তেওঁক, বুকুৰ মাজত।
ভঙা সপোনৰ ৰিক্ত সীমনাত আকৌ বৈছে প্ৰাপ্তিৰ ঢৌ।
লাহেকৈ আঁতৰি গৈছে উৎপল দা। তেওঁ অাৰু অলপ কাষ চাপি আহিল।
:Missed me?
আস্। এই মাতষাৰ।
:আপুনি??????
:বিশ্বাস হোৱা নাই???
:ওহোঁ!
: আস্থা!
:এতিয়া যোৱা, this is not the right place to talk, will call you.
দুজন ছাৰ আমাৰ কাষেৰে পাৰ হৈ গ ল।
আগত কৈ যেন অলপ বেলেগ হৈ ঘূৰি আহিছে অৰ্ণৱ।!!!
অনিচ্ছা স্বত্বেও আঁতৰি আহিছো তেওঁৰ ওছৰৰ পৰা। মন আছিল হেঁপাহ পলুৱাই কথা পতাৰ, বুকু ভৰাই তেওঁৰ সুগন্ধি লোৱাৰ, নাই তেনেকুৱা একোৱেই নহল।
ৰূমলৈ আহি দেখোঁ নিশা তেতিয়াও বিচনাতে। অৰ্ণৱ ঘূৰি আহিল বুলি কোৱাত একে জাপে উঠিল। মোক গালিও পাৰিলে কিয় তেওঁৰ লগত অাৰু অলপ সময় নাথাকিলো বুলি।
:আস্থা, অৰ্ণৱ দা তোৰ কাৰণেই ঘূৰি আহিছে, তোৰ নমোৰ আগত কোৱা কথাবোৰ এইবাৰ অৰ্ণৱ দাকো কৈ দিবি।
ফোনটো হাতত লৈ একে বহাতে বহি আছো, তেওঁৰ ফোনৰ অপেক্ষা মাথোঁ।
ফোনটো বাজি উঠিল।
:  আস্থা, মই উৎপলৰ লগত অলপদেৰি ৰব লাগিব, সি বহুত নাৰ্ভাছ হৈ আছে। Hope you understand.
:বুজি পাইছো।
:I will call you back.
কেৱল উৎপল দাৰ কাষত থাকিবৰ বাবেই গুচি আহিছে তেওঁ, নিজে ইণ্টাৰভিউত বহিব নোৱাৰে। ৰেজিষ্ট্ৰেছনৰ সময়ত তেওঁ নাছিল ইয়াত। হস্পিতালৰ বিচনাত পৰি জীয়াই থকাৰ বাবে যুদ্ধ কৰিছিল। কিন্তু উৎপল দাৰ সফলতা বিফলতা সকলোতে লগত থাকিব বিচাৰে তেওঁ, সেইবাবেই গুচি আহিছে দুদিন আগত। ৰৈ অাছে বাহিৰত ইন্টাৰভিউ শেষ হোৱালৈ।
    সাতটা মান বজাত হুলস্থুল শুনি সব বাহিৰলৈ ওলাই আহিলো, ইণ্টাৰভিউত বহা প্ৰায় ৮০% ৰে চাকৰি হৈছে। আনন্দৰ উত্সৱ। বয়জ হোষ্টেলত ফটকা ফুটাইছে। চিনিয়ৰ বা হঁতক অভিনন্দন জনাবলৈ আমিও ওলাই আহিলো। হোষ্টেল নাইনৰ গেটৰ সন্মুখত কম্পিউটাৰ চায়েঞ্চ বিভাগৰ কেইবাজনো চিনিয়ৰ। সকলোৰে মুখত হাঁহি। অভিনন্দন জনাইছো, সুখী হৈছো তেওঁলোকৰ সফলতাত।
অলপ দূৰত ৰৈ হাঁহি হাঁহি চাই আছে সকলোৰে উদযাপন, অৰ্ণৱ।
তেওঁ এই সুখৰ ভাগ নাপালে।
কিন্তু উৎপল দাৰ বাবে তেওঁ হাঁহি হাঁহি লুকুৱাই ৰাখিছে ভগা সপোনৰ টুকুৰাবোৰ।
ভিৰৰ পৰা আঁতৰি আগবাঢ়ি গলো তেওঁৰ ফালে।
আগলৈ।